kaasdrager

Everyone who uses me is a poet

2011-08-07T16:49:00.001+02:00

(Een stukje over het optreden van the Sore Losers in Het Depot op woensdag 28 april jongstleden. Geschreven voor de Gouden Aapwedstrijd van Humo. Nooit meer iets van gehoord.)

Laat u vooral niets wijsmaken door Steve Stevaert, Willy Claes, Jos Geysen of Stijn Meuris: Limburg is niet het aards paradijs, niet het beloofde land en zeker niet de toekomst. Limburg is een achterlijke negorij, een verlaten woestenij.

Een gevaarlijke lap chaos waar slechts twee wegen doorheen lopen als etterende halsslagaders. Oude Romeins heirbanen. Waar ze elkaar kruisen staan vier mannen. Ze staren woest uit hun bloeddoorlopen ogen. Hun vuisten pijnlijk gebald. Ze hebben net om de beurt hun ziel aan Satan geschonken om zo doorleefd mogelijk de blues te spelen.

Zet twee stappen achteruit en buig uw hoofd voor the Sore Losers.

Limburg’s worst passeerden woensdag 27 april in Het Depot in Leuven. Een laatste plaspauze voor ze op de mallemolen van het festivalseizoen stappen. Als de zomer een tijd is om ongebreideld de liefde te bedrijven op honderd verschillende manieren met telkens dezelfde intensiteit, dan zijn the Lore Losers er zo klaar als een klontje voor.

De vorige keer dat ze in Het Depot stonden, openden ze voor the Van Jets. Deze keer kwam het publiek voor hen. Een publiek dat maling heeft aan genuanceerde genreclassificaties. Een publiek dat zich iets kan voorstellen bij een term als vossenstaartrock. Een publiek dat al meegaat sinds El Guapo Stuntteam maar geenszins is blijven stilstaan op de evolutionaire ladder.

Dit was bluesrock, Jim, maar niet gelijk wij dat kennen. De blues werd opgeblazen en rondgestrooid alsof het Dinseyland was. Was Het Depot de O.K. Coral, dan hebben de bandieten gewonnen. Mokerslag na mokerslag werd loeihard en loepzuiver uitgedeeld tot het publiek voor pampus in de touwen hing. Dat de dubbele Nelson Beyond Repair en Silver Seas het hardst aankwam, is logisch. Dat was ook al zo op de plaat.

Het moge duidelijk zijn: the Sore Losers zijn klaar voor het festivalseizoen. Nu nog hopen dat de programmatoren zo slim zijn hen niet op een hoofdpodium te droppen. Deze outlaws horen thuis in een schimmige tent waar het bier gastvrij is en de vrouwen goedkoop. Of omgekeerd.

Ik wil geen foto's trekken voor de Jommekeskrant

2011-07-23T13:37:00.006+02:00

(Afgelopen januari geschreven voor een wedstrijdje van het tijdschrift VERZ!N rond het witte blad en de writer's block. Nooit meer iets van gehoord.)

Aloof

Angst is de beste vriend van de mens. Niet de hond. Tenzij het een hond is waar je bang voor bent. Toch vrees ik het witte blad niet. Ik bespot het. Ik beschimp het. Ik beklieder het. Ik bevuil het. Ik bespuug het. Ik bederf het. Ik rand het aan. Ik sla het neer. Hard tegen hard tot de pijn in mijn vingers zich uitstrekt naar de rest van mijn lichaam. Sinusitis. De heup. De pink. De knie. De hamstrings. De elleboog.

Maar ik geef niet op. Ik daag het witte blad uit tot een duel. Pistolen bij zonsopgang. Twintig passen van elkaar. Een schot dat de laatste nevels van de nacht verjaagt voor minstens een half etmaal. Het witte blad valt. Het capituleert. Het sterft. Ik ben de winnaar. Wat kraakwit was, is nu een pikzwart lijk gelittekend met mijn pen, mijn inkt, mijn handschrift.

Als het slachtoffer begraven is, ga ik achter zijn broertje aan. En zijn kleine zus. Tot zelfs de Benjamin van de cursusblok de ogen sluit.

Op dat voorbereidende werk volgt het echte zwoegen. Een beeldhouwer die een kubieke meter Parisch marmer in zijn auto heeft geladen en naar zijn atelier heeft getorst. Eindelijk mag hij aanvallen met hamer en beitel. Een voorzichtige charge. Een zachte opmars.

Het belangrijke deel, het moeilijke deel. Het schrappen dat het schrijven definieert. De jazzmuzikant die los uit de pols een uur wegtoetert maar dan secuur de opnames beluistert. De loodzware beslissing welke vijf minuten de moeite waard zijn om beluisterd te worden in de schaduw van John Coltrane.

Het is niet het witte blad dat ik vrees maar de schiftingsronde. De warboel die gefatsoeneerd moet worden. Lappen stof die een kostuum willen vormen. De witte ruimte die ik moet creëren om mijn woorden te structureren. Een proeve voor mijn geduld, mijn vastberadenheid, mijn kritisch vermogen. Een dolle hond die weet wanneer hij moet aanvallen.

Zolang er lezen is, is er hoop

2011-05-30T09:08:00.002+02:00

(Mijn inzending voor de literaire prijs van Babylon 2011 in de categorie proza. Ik ben bij de laatste tien geraakt maar mocht de top drie niet betreden. Vijftig procent compliment, vijftig procent afwijzing.)

Doorgeschakeld

Hallo. Dit is de voicemail van mijn geheime gsm-nummer. Slechts één persoon heeft dit nummer. Ik weet perfect wie gij zijt en waarom gij mij belt. Subiet moogt ge iets inspreken, laat mij even mijn uitleg doen.

Ik heb stiekem met u gedanst, ik hoop dat ge het leuk vondt. Vorige vrijdag, de discotheek van de laatste kans. Mooie oude vrouwen, lelijke jonge mannen en vice versa. En wij twee. Gij op de dansvloer, ik in mijn verdomhoekje. Gedreun dat ik geen muziek durf noemen. Gij leekt u nog te amuseren.

De straten van het dorp dat ik mijn thuishaven pleeg te noemen, zijn van hoek tot kier gevuld met mensen die hun eigen ding doen. Daadkrachtige individuen die weten wat ze willen en hoe ze dat moeten bereiken. Ik behoor niet tot die categorie. Ik ben een volgzame slak, een passieve jakhals. Ik doe andermans ding.

Ik heb u niet aangesproken vrijdag. Ik spreek niet graag. Wie mij iets vraagt, krijgt geen antwoord. Gelukkig krijg ik niet veel vragen.De platvoerse pas waarmee woorden mijn tong vertrappelen. De sporen die de klinkers achterlaten als ze van mijn kiezen rollen. Ik haat mijn stem.

Altijd en overal. De douche, de sporthal, de krater, het middernachtelijk dorpsplein. Er is geen echo of galm die mij kan verzoenen met mijn eigen klank. Ik word graag overstemd. Ook opnames van mijn stem haat ik. De tape gespannen in het cassetje. De binaire hersenspoel op de harde schijf. De iPod van het kereltje op de bus.

Iemand is het daar niet mee eens. Een dove kraai die van mijn stem houdt. Hij blijft mij verzoeken de gps in te spreken voor zijn bedrijf. Mij goed. Zolang ik zelf niet moet luisteren. Na tweehonderd meter rechtsaf. Keer om. Stop. Stap uit. Steek uw wagen in brand.

Mensen vragen altijd of ze mij ergens van kennen. Ik keer mij om en wandel weg. Twee straten later ben ik verdraaid en verdwaald. Ik ben de gps maar ik ken nergens de weg. Ik heb u mijn nummer bezorgd en nu belt gij mij. Zo meteen gaat er een pieptoon en daarna moogt ge iets inspreken. Als ge niets inspreekt, ga ik er vanuit dat het niet dringend is en zal ik u niet terug bellen. Als ge niets inspreekt, zal ik u nooit meer lastigvallen.

Visie is een vies woord

2011-05-14T13:25:00.003+02:00

(Mijn speech op de prijsuitreiking van het InterFacultair Theaterfestival in de Leuvense Sint-Michielskerk afgelopen donderdag.)

Beminde gelovigen,

De volgende lezing komt uit het evangelie volgens de apostel Geert.

Ik had gaarne tot u gesproken van op de preekstoel. LOKO heeft daar helaas een stokje voor gestoken. Zoals het ook een stokje heeft gestoken voor rechtstreekse studenteninspraak bij de volgende rectorsverkiezingen. Dat maakt het des te ironischer dat ik hier vandaag sta als jurylid van het IFTf, als deel van het systeem, als deel van het probleem.

Hoe is het zo ver kunnen komen?

Vroeger was het waarschijnlijk niet beter. Vroeger was het wel leuker. Vroeger was ik een jonge hond met een scherpe pen. Ik at kringtonelen bij het ontbijt en bij het horen van mijn naam werd er gesidderd in de gangen van onze universiteit. Nu ben ik oud. Uitgeblust. Gebroken. Passé. Niemand gaat mij ooit nog serieus nemen.

Ik wil niet vloeken in de kerk. Of wacht. Ik wil het wel. Godverdomme. Ik ga al jaren naar kringtonelen maar had nooit eerder de hele reeks uitgezeten. Een zware opgave. Ik was dan ook heel blij dat er middenin een paaspauze zat. Onze messias is niet voor niets gestorven. Hallelujah.

Het gewicht van de reeks toneelstukken werd ook bepaald doordat ik zes keer op en af ben gereisd naar fucking Heverlee. Was ik een blinde dichter uit Griekenland ik zou durven gewagen van een heuse odyssee. Het vreemde daarbij is dat ik er elke keer weer reusachtig tegenop zag richting de Koelisse te wandelen maar er nooit graten in zag terug te kuieren.

Waarom dat precies zo is, weet ik niet. Ik stel voor dat we er straks over debatteren op de receptie. De vijf broden en twee vissen zullen ons zo des te beter smaken.

Verder wil ik graag een shout-out geven aan Wim Dehaen.

Tot zover deze lezing.

Moge de vrede van de heer met u zijn en met uw geest.

Afgelast artikel

2011-03-04T10:59:00.001+01:00

Woensdag liep deze email binnen op de redactie van het veelgelezen Leuvense studentenblad Veto.

Geachte persmedewerker,

Op 15 februari nodigden wij U uit op de zwemwedstrijd voor personen met een beperking in Sportoase in Leuven. Ingevolge te weinig inschrijvingen moeten we dit event cancelen. Wij doen een nieuwe poging op 12 februari 2012 en zullen U enkel weken voordien opnieuw uitnodigen.

Vriendelijke groeten

Rik Van B.

Aldus kon mijn voorbeschouwend artikel over die zwemwedstrijd de prullenbak in. Ter rehabilitatie begraaf ik het hier.

Baantjes trekken met een beperking

Zondag gaat de eerste Leuvense zwemwedstrijd voor mensen met een beperking door in zwembad Sportoase. Wij maakten onze voeten alvast nat en deden een foontje met organisator Rik Van B. van de Koninklijke Leuvense Zwemclub.

Rik Van B.: Het is een wedstrijd voor personen met een mentale beperking. Sommigen onder hen hebben ook een motorische beperking. Ook autisme en Downsymdroom komen voor.
Veto: Lijkt ons een heel divers deelnemersveld.
Van B.: In de sport voor personen met een beperking, zijn er op competitief niveau, tien klassen volgens aard en graad van de beperking. Op die manier wordt er toch enige vergelijkbaarheid in gebracht. Onze wedstrijd richt zich op mensen met een zo ernstige beperking dat competitief zwemmen er niet in zit. Wat niet wil zeggen dat zij niet graag zwemmen. Onze wedstrijd is dan ook recreatief bedoeld. Deelnemen is belangrijker dan winnen.
Veto: Hoe moeilijk is het voor hen om te leren zwemmen?
Van B.: Voor sommige mensen met een beperking blijft de opeenvolging van de handelingen altijd moeilijk. Onze begeleiding is veel langer en veel intenser. Wij begeleiden momenteel tien kinderen met een beperking. Dat gebeurt met twee zwemmers per lesgever. In onze gewone kinderwerking is dat tien zwemmers per lesgever. Bovendien staan er nog tien mensen met een beperking op de wachtlijst voor zwemlessen. De enige reden daarvoor is een gebrek aan lesgevers. Geïnteresseerde Vetolezers mogen ons altijd contacteren. Je moet geen scholing van Bloso (Het Vlaams Commissariaat voor de Sport, red.) gevolgd hebben, een interne opleiding bij ons voldoet.
Veto: Het is de eerste dergelijk zwemwedstrijd in Leuven.
Van B.: Er zijn een zevental zwemclubs in Vlaanderen die een werking hebben voor mensen met een beperking. Onderling organiseren die een recreatief zwemcircuit. De afgelopen twee jaar namen wij deel aan zwemwedstrijd in andere steden. Nu is het tijd voor Leuven om gastheer te zijn.
Veto: Met de opbrengst wordt een goed doel gesteund.
Van B.: Ter Bank in Heverlee is een school voor buitengewoon onderwijs. Zij proberen zwemmen in het curriculum voor kinderen met een matige mentale handicap te houden. Door het afschaffen van een aantal subsidies wordt dat steeds moeilijker voor hen. Er is bijvoorbeeld geen geld meer om een busje te huren om van de school naar het zwembad te komen. Wij hopen hen toch een paar honderd euro te kunnen schenken.

Driving private ryan

2010-08-20T16:22:00.002+02:00

beuzelpraat

ik denk niet dat ik er geraak vandaag
een klein probleem met de heup
zit bij de dokter nu

hij gaat me opereren op tv
alles wordt gesmokkeld met het oog
mijn heupen liegen niet
ze verspreiden geruchten

angst is de beste vriend van de mens
niet de hond tenzij het een hond is
waar je bang voor bent

een kleine herkauwer
van gloeiende houtskool
vanavond kots ik bloed
vannacht slaap ik een marathon

een aderlating tussen
de tewaterlating en het zinken
de bemanning maakt geen bezwaar

Mensen die nuchter zijn trouwen niet

2010-08-19T17:29:00.004+02:00

bird rape tactics

de kierewiete messias van mijn hart
is de dochter van de kuisvrouw
ze serveert alles met klaver
haar kroketten in zoetzure saus
haar witloof met appel

koude voeten door trek gedreven
hitsig bloed in de natte sneeuw
verdunde alcohol vriest vast
de eerste week van april
messen gewet zwaarden getrokken
zaad diep in haar ingewanden

wat je wenst moet je loslaten
daar steek ik mijn hand voor in het zuur
meisjes oppikken was nog nooit zo gemakkelijk
en nog nooit zo saai

Meer redelijkheid wordt afgeraden

2010-08-11T11:51:00.003+02:00

(Maandag zag ik DJ Shadow in Antwerpen. De manier waarop hij oud goud uit zijn back catalogue combineerde met nieuwe shizzle had geen fuck met nostalgie te maken. Ik weet niet waarom precies maar ik kreeg er goesting van om iets op te duikelen uit de archieven van Geert S. Simonis. Bij deze dus. Ik vermoed dat ik onderstaand verhaal / scenario / baggerhoop heb geschreven in juli 2006. Ik heb er nu niets aan veranderd maar wel enkele taalfouten gecorrigeerd.)

Roadmovie Zonder Rijbewijs

Another Bow Ludget Exclusive

Personages:
• Jange Cawy: De lifter. Onze held. Een banneling van de planeet Aspro, or so he says.
• Wendy Wunderschnitzel: De chauffeuse. Gekleed in leer. Lang blond haar en een zonnebril. Ze verhoudt zich tot Girl Power als een wolf tot Neroke van De Kampioenen. Ze heeft ballen.
• Frank Sinatra: De passagier. Gekleed in een zwart pak en wit hemd met zwarte das. Hij heeft een bescheiden, rode hanenkam en draagt een zonnebril. Frank Sinatra is boeddhist.
• De wagen: Een goed onderhouden maar zwaar bestofte Saab 900 Cabriolet uit het magische jaar 1986.
• De ijsventer: What’s in a name?

Verteller: “Er zijn lieden die vijftig of zestig jaar lang meedreven met het stroompje, waarin ze beweren te zwemmen, en die al die tijd weinig anders zouden kunnen verhalen dan dat ze verhuisd zijn van de A-gracht naar de B-straat.”

Jange Cawy staat te liften in een desolaat landschap. Er stopt een Saab 900 Cabriolet. Wendy Wunderschnitzel bestuurt de wagen. Frank Sinatra zit langs haar. Wendy Wunderschnitzel stapt uit.

WW: “Ben jij die kerel die we moeten oppikken voor Gilbert?
JC: “Ik ben gewoon aan het liften.”
WW: “Wil je een lift dan?”
JC: “Bied je me er een aan?”
WW: “Misschien wel, misschien niet.”
JC: “Welke van de twee?”

Frank Sinatra stapt langzaam uit.

JC: “Zullen we er kop of munt voor spelen?”
WW: “Heb je een muntje?”
JC: “Platzak.”
WW: “Frank, heb je even een muntje?”

Frank Sinatra haalt een muntje boven en werpt het Wendy Wunderschnitzel toe. Wendy Wunderschnitzel tost. Het muntje valt in het zand. Jange Cawy kan niet zien wat het resultaat is. Wendy Wunderschnitzel kijkt er niet eens naar.

WW: “Je gaat mee.”
JC: “Okido.”

Ze stappen in. Wendy Wunderschnitzel start de wagen. Ze vertrekken.

JC: “Ik ben Jange Cawy van de planeet Aspro.”

Jange Cawy steekt zijn hand uit

WW: “Ik ben Wendy Wunderschnitzel. Ik ben op doorreis.”

Wendy Wunderschnitzel beantwoordt de uitgestrekte hand. Jange Cawy bijt in haar hand. Wendy Wunderschnitzel trekt haar hand snel terug.

WW: “Waarom?”
JC: “In sommige culturen is een bijt een uiting van respect.”
WW: “Achterlijke en uitgestorven culturen?”
JC: “Het gaat terug op Centraal-Aziatische steppenomaden, die verwant zijn aan de Parthen.”
WW: “Het juiste woord is ‘beet’.”
JC: “Het coole woord is ‘bijt’.”
WW: “Op die manier misschien wel ja.”
JC: “Wie bent u, oh zwijgzame punker?”
WW: “Dat is Frank Sinatra. Hij zegt niet zoveel.”
JC: “Kennelijk.”
WW: “Het is oké. Hij doet de dingen op zijn manier.”
JC: “Aangenaam, Frank. Ik denk dat jij heel mooi zou zijn, naakt op een tirolerhoedje na.”
WW: “Ik vrees dat hoedjes ingaan tegen zijn geloof.”
JC: “Toch geef ik de moed niet op.”
WW: “Zeker?”
JC: “Positief.”
WW: “Wat moet Gilbert van je?”
JC: “Hij geeft me het voordeel van de twijfel.”
WW: “Hij is nu eenmaal genereus.”
JC: “Je kent je weg goed in deze woestenij.”
WW: “Ik kom hier graag karren. Door de badlands scheuren. Zoals in die film waarin Martin Sheen zwaait naar een meisje op de straat.”
JC: “Leuk voor je.”
WW: “Gewoon even doen alsof je in een film van David Lynch zit. Maar dan eerder The Straight Story dan Eraserhead. Ik ben nochtans wild van hart op de verloren snelweg.”
JC: “Praat je altijd zoveel, honnepon?”
WW: “Ik ben je honnepon niet. En nee: ik praat niet altijd zoveel. Ik trek al drie dagen op met Frank. Frank zegt geen woord. Laat ons zeggen dat ik conversatie heb opgespaard.”
JC: “Ja, laat ons dat zeggen. Gave wagen trouwens.”
WW: “We noemen hem de Blues Mobiel.”
JC: “Subtiel.”
WW: “Vergeet niet dat we de originele nooit te zien krijgen in de film. Dit zou de echte kunnen zijn hoor.”
JC: “Ach zo.”
WW: “Ik heb deze wagen gestolen de avond nadat ik het middelbaar had afgemaakt. Noem het gerust een onafhankelijkheidsverklaring. De verklaring van de rechten van deze mens.”
JC: “Gelul.”
WW: “Waarheid.”
JC: “Fascinerend.”
WW: “Hoezo?”
JC: “Dingen die echt gebeurd zijn fascineren me omdat ze echt gebeurd zijn.”
WW: “Op die manier misschien wel ja.”
JC: “Kijk, als kind verzamelde ik dubbele namen. Jan Janssen. James Jameson. Om het even. Zolang de persoon maar bestond. Ik mocht van mezelf geen Pieter X combineren met Y Pieters.”
WW: “Leuke hobby.”
JC: “Interessant maar eenzaam. Geen geestesgenoten. Kennelijk is het sindsdien wel aangeslagen. Vorig jaar heb ik mijn hele collectie van de hand gedaan op eBay. Voor veel appels en veel eieren.”
WW: “Internetfreakje, eh?”
JC: “Nee hoor, ik verstuur ook nog vele brieven.”
WW: “Naar wie dan wel?”
JC: “Grootmoeders, suikernonkels, verre neven, moslims, piraten.”
WW: “Leve de post, zou ik zo zeggen.”
JC: “Alsof jij geen vreemde bezigheid hebt.”
WW: “Frank en ik hebben wel een clubje. The Titty Smashers.”
JC: “Kleurenwies?”
WW: “We slopen dingen met grote hamers.”
JC: “Huizen?”
WW: “Tieten.”
JC: “Hoezo tieten?”
WW: “Je weet wel: bloemkolen, boordkanonnen, bumpers, charmes, contragewichten, jetsers, joekels, kokosnoten, koplampen, meloenen, prammen, talenten, tetten, tieten, teuten, weapons of mass destraction.”
JC: “Dus jullie bewerken onschuldige tietjes met enorme hamers tot ze helemaal platjes zijn?”
WW: “Dat is het concept. Op het onschuldige na. We kiezen echt wel bimbo’s uit die het verdienen. Goths. Of vegetariërs. Liefhebbers van Laura Lynn. Volkse blondjes. Cartoonisten. Sletjes.”
JC: “Opereren jullie vanuit een clubhuis?”
WW: “Eerder steegjes, die een beetje donker zijn, in buurten, die een beetje vervallen zijn. Welke dag is het vandaag?”
JC: “Dinsdag.”
WW: “En qua datum?”
JC: “Zes juni ofzo.”
WW: “Tweeduizend en zes zelfs.”
JC: “Slayerdag, bedoel je?”
WW: “Op die manier misschien wel ja.”
JC: “Je blijft me verrassen.”
WW: “Geen Slayerfanaat?”
JC: “’t Is niet direct tijdloze kunst maar het is soms wel amusant. En om het idee I Wanna Be Your Dog te coveren als I’m Gonna Be Your God heb ik ook nog wel twee keer moeten glimlachen.”
WW: “Slayer is seks.”
JC: “Maar altijd hetzelfde standje zonder voor- of naspel.”
WW: “Je klinkt als een vrouw.”
JC: “Jij klinkt als een Johny.”
WW: “Op die manier misschien wel ja.”
JC: “Mag de radio niet op, nu we het toch over muziek hebben?”
WW: “Ik haat radio.”
JC: “Cd-tje dan?”
WW: “Ik heb niks bij me.”
JC: “Ik heb wel wat bij me.”
WW: “Ik ben zo ontzettend benieuwd.”
JC: “Een zelfgemaakte compilatie met mijn favoriete muziekjes van mijn favoriete groepen.”
WW: “En wat zijn jouw favoriete groepen dan?”
JC: “The Pukin’ Monkeys uit Halle.”
WW: “Nooit van gehoord.”
JC: “The Boobs uit Bree.”
WW: “Nooit van gehoord.”
JC: “Dodgy Curvin’s uit Lommel.”
WW: “Nooit van gehoord.”
JC: “En dan nog een heuveltje groepen waar je ook niet van hebt gehoord.”
WW: “Wat zit er voor jou in om al die groepen te promoten in mijn auto?”
JC: “Weinig of niets. Maar dat is okee. Degene die het enkel voor het geld deed was Zappa.”
WW: “Jij bent geen Zappa?”
JC: “Zo is dat.”
WW: “Ben je wel een Beefheart dan?”
JC: “Pindakaas.”
WW: “Blijf toch je best doen, jongen.”
JC: “Okidoki, moeder.”

Er volgt een minuutje van stilte.

JC: “Hé.”
WW: “Hm?”
JC: “Om nog even terug te komen op Slayerdag.”
WW: “Ja?”
JC: “Ik kwam vanmorgen een man tegen. Hij zei me in het Frans dat het vandaag de zesde dag was van de zesde maand van tweeduizend en zes. En dat hij net zesendertig was geworden.”
WW: “Kwadraat van zes.”
JC: “Toeval bestaat niet. Hij nam mijn hand vast en vroeg of ik hem een gelukkige verjaardag wilde wensen. Dat deed ik dus terwijl ik tactvol mijn hand losmaakte.”
WW: “Succesvol?”
JC: “Yep.”
WW: “Best wel cool.”
JC: “Zie ik dat goed?”
WW: “Je ziet het goed?”
JC: “Een busje.”
WW: “Het eerste teken van leven sinds vanmorgen. Op jouw vorstelijke aanwezigheid natuurlijk na.”
JC: “Dat is geen gewoon busje. Dat is een ijskar. Ik wil een ijsje.”
WW: “Zijn liedje speelt niet. Hij is niet aan het werk.”
JC: “Dat verandert niets aan het feit dat ik een ijsje wil.”
WW: “Zoals je wil.”

Wendy Wunderschnitzel versnelt en steekt de ijskar voorbij. Honderd meter verder zet ze zich dwars op de weg. De ijskar nadert tot op tien meter en stopt dan. Wendy Wunderschnitzel, Jange Cawy en Frank Sinatra stappen uit en wandelen naar de ijskar. De ijsventer is duidelijk op zijn hoede. Als hij uiteindelijk toch zijn raampje open doet staan de drie er al even voor.

JC: “Wij willen ijsjes. IJsjes. IJsjes.”
IV: “Originele manier om er naar te vragen.”
WW: “Originaliteit zit in zijn aard.”
JC: “Aangeboren.”
WW: “Waarom rij je zonder je liedje?”
JC: “Is dat geen hoogverraad?”
IV: “Er zijn hier geen huizen.”
WW: “Dat kan ik niet ontkennen.”
IV: “Dan is er niemand om ijs aan te verkopen.”
WW: “Op die manier misschien wel ja.”
JC: “Wat doe je hier dan?”
IV: “Ik ben onderweg naar het volgende dorp.”
WW: “Welk is het volgende dorp?”
IV: “Dat ene dat lijkt op al die andere.”
WW: “Op die manier misschien wel ja.”
JC: “Een hoorntje met aardbei en pistache.”

De ijsventer maakt het ijsje en geeft het aan Jange Cawy, die onmiddellijk begint te likken.

WW: “Mensen die ijs eten, zijn aanstellers.”
JC: “Wat neem jij dan?”
WW: “Een bakje slagroom.”

De ijsventer bereidt een bakje slagroom en geeft het aan Wendy Wunderschnitzel.

IV: “Voila.”
WW: “Dank.”

Frank Sinatra wijst een witte magnum aan op de kaart. De ijsventer beantwoordt aan zijn stille verzoek.

IV: “Voila.”

Frank Sinatra keert zijn rug naar de ijsventer.

IV: “Ik ben zeker naïef als ik hoop dat jullie nog gaan betalen?”
WW: “Zeker.”

De drie wandelen terug naar de wagen en leunen er lui tegen terwijl ze eten. De ijsventer vertrekt en steekt de wagen voorbij door compleet van de weg te gaan. Niemand zegt iets. Wendy Wunderschnitzel is het eerst klaar. Dan Frank Sinatra. Als Jange Cawy klaar is, veegt hij zijn handen af aan een zakdoek. Dan pas wordt er gesproken.

JC: “Slagroom?”
WW: “IJs wordt overschat. IJsjes zijn oké maar zwaar het slachtoffer van overdreven mythevorming. Twintig soorten ijs met chocolade? Koop dan toch gewoon een reep. Twintig soorten fruitijs? Er zit meer fruit in mijn linkeroorlel. Allemaal extreem zwakke benaderingen van het ultieme ijsje. Gewoon vanille is dan nog de beste benadering. Onthoud mijn woorden: ijs wordt overschat.”
JC: “Zeker?”
WW: “Positief.”

De drie stappen terug in de wagen en vertrekken. Al snel passeren ze de ijskar Jange Cawy toetert uitbundig tot Wendy Wunderschnitzel hem geïrriteerd wegduwt van het stuur. Dan pas wordt er weer gesproken.

JC: “Is het nog ver?”
WW: “Het is einde is nabij en dat maakt me bang.”
JC: “Hoe bang?”
WW: “De angstfactor van een film met Bela Lugosi die zich afspeelt in Auschwitz.”
JC: “Heeft er nog iemand nood aan koffie?”
WW: “We rijden gewoon door. Hoe sneller we wraak nemen, hoe beter.”

Verteller: “De mensen maken hun eigen trip, maar zij maken die niet uit vrije wil, niet onder zelf gekozen, maar onder rechtstreeks aangetroffen, gegeven en overgeleverde omstandigheden.”

The End

The dream of a sound film has come true

2010-06-10T16:36:00.002+02:00

volledig losgeslagen

goudvissen zijn niet saai

mijn broer heeft gisteren

gewonnen met een helm

op kinderen doen het altijd

goed in londen ik kan mijn

nieuwe regenjas aan hier

is een echt voorbeeld

iedereen hangt aan mijn

lippen in het bronsgroen

eikenhout nu ben ik het

beu wat een boze dag

om ziek van te worden

(Klein gedichtje gebaseerd op enkele Twitterberichten van deze namiddag. Met in correcte volgorde dank aan: San F. Yezerskiy, Kally, Jan Demol, Eva Mouton, nogmaals Eva Mouton, Mart, Ine Benzine, Phumazz, Gonzo (Circus), nogmaal San F. Yezerskiy, Hij En Zijn Man en Mmmanne.)

Nergens in zak & as

2010-05-25T18:05:00.003+02:00

Ik turf de jaren van mijn leven. Vier streepjes naast elkaar, gevangenen aan elkaar geketend. Het vijfde, de ketting, het verbond. Een streep erdoor en opnieuw beginnen. Zo catalogeer ik mijn dagen per half decennium. Wat doorstreept is, is gepasseerd en eigenlijk vergeten. Verbrokkeld in kruimels die een pad vormen steeds verder het bos in. Op de open plek, die ik nooit zal bereiken, schrijf ik op een dag mijn mémoires Maatschappelijk Debatman.

Het derde hoofdstuk zal gaan over mijn sportcarrière, mijn helaas veel te kort gebleken atletisch tijdperk. België is een land van wielrennen maar fietsen was geen sport in het dorp. Meer een middel om op school te geraken. Sport dat was eigenlijk enkel voetbal dus ging ik voetballen. De trainer was een kale man in een lelijke jogging. Zijn vrouw was een collega van mijn moeder. Ik heb het geen half jaar volgehouden.

De neergang was een tweetrapsraket. Een spaceshuttle die goed leek te vertrekken maar zich bedachtt en onschuldige levens eiste. De eerste stap, de meest gênante. Niemand had mij op de hoogte gebracht van de winterstop. Mijn moeder zette mij af op de parking. Ik wandelde naar het veld iets dikker gekleed dan anders. Niemand op het veld en ik kon te voet naar huis. Heel de winter lag ik stil. Voor een atleet is rust belangrijker dan voor een luilak.

De tweede stap, de meest duidelijke, de meest openbare. De eerste match na die zogenaamde winterstop. De derby van Noord-Limburg werd gefluisterd. Mensen keken er naar uit. Meer volk dan anders op de tribune. Halverwege de tweede helft werd ik getackeld door de spits van de vijand. Een bakkerszoon met een hoorapparaat. Breed, arrogant, gevaarlijk. Ik viel voorover, ik brak mijn knie, mijn tong omhelsde de top van mijn schoen.

Drie ambulanciers waren er nodig om mij van het veld te dragen. De vijand won. De bakkerszoon was de held van het uur en van het uur daarna. Ik kreeg drie weken ziekenhuis en drie maanden revalidatie. Met mijn balbeheersing is het nooit meer goedgekomen.

(Zondag twee mei 2010. Op bezoek bij GW. Door GW zijn The Writer's Block bladeren. Stoten op "describe the worst time you've put your foot in your mouth". Bovenstaand verhaaltje schrijven. Door GW verteld worden dat "put your foot in your mouth" niet letterlijk moet genomen worden. Door de grond kunnen zakken van schaamte.)

Met mensen die het over "schuld" hebben, wil ik geen borrel drinken

2010-05-04T10:33:00.004+02:00

“You’re so square, baby I don’t care,” poneert Buddy Holly. Vrij onderzoek op Wikipedia leert dat Elvis Presley hem daarin voorging. Vergeet Buddy. Vergeet Elvis. Vergeet Wikipedia. Dit is een moment om te dromen. Dit is de kubus van the Fortunate Few en die begint pas waar een square eindigt.

Dit is het omgekeerde van een duiveltje in een doosje. Het tegengestelde van de doos van Pandora: een oneindig reservoir van optimisme. Deze kubus zal uw ogen strelen en uw oren verbazen. Deze kubus is zachter dan zijde en zoeter dan honing. Deze kubus ruikt beter dan verse thee. Zelfs de deelnemers van Het Zesde Zintuig zijn verbaasd door deze kubus.

Dit is een cadeautje en u mag het uitpakken. Dit is een goocheldoos en u wordt betoverd. Vergeet wat u weet over suikerklontjes, vergeet wat u weet over Avatar. Deze kubus is de enige echte driedimensionale ervaring. Dit is het enige echt Wonderland en u bent de enige echte Alice.

(Het begeleidend schrijven voor de kubus van the Fortunate Few. De kubus was het popfolio, een promobox. Ik vroeg zangeres Joke zondag over er al veel reacties waren gekomen en ze zei van wel. Vaya con dios, Fortunate Few.)

100% addicted to martha

2010-05-04T10:29:00.002+02:00

Als John Keats gelijk had met zijn “Beauty is truth, truth beauty” dan hebben the Fortunate Few de waarheid in pacht. Ik ben Geert Simonis. Ik ben een gewaardeerd popkenner. Ik ben een geletterd mens. Ik ben de vader des vaderlands. Ik ben Geert Simonis en ik kom u bekeren.
Mijn tweede lief kwam uit Dilbeek. Dilbeek. Ze was zo lief als de lente en zo zacht als de zomer. Toen alles voorbij was, was ze zo hatelijk als de herfst. De helft van the Fortunate Few komt uit Dilbeek. Toeval bestaat niet. Bekrompen zielen stellen dat Vlamingen thuis zijn in Dilbeek. Fuck dat, bij the Fortunate Few, is iedereen welkom. Iedereen maar bovenal u.

The Fortunate Few zijn vier heren en een dame. Ze hanteren hun stemmen en instrumenten zoals Buffalo Bill galoppeert op een wild paard: met elegantie, met souplesse, met klasse, met schoonheid als resultaat.
Jan-Pieter Delcour zingt de lead en beroert bas- en gewone gitaar. Toetsenist Frank Van Overstraeten zingt een mopje mee. Deze twee heren schrijven het materiaal van the Fortunate Few. Eerder speelden ze samen in het eclectische ensemble (BUB).
Zusterlief Joke Delcour laat met haar zwoele stem licht priemen door alle kieren. Zij stamt uit het reusachtige jeugdorkest Transpiradansa.
Jonas De Meester op gitaar en Ludo Stichelmeyer op percussie vervolledigen de band. Hun verleden loopt respectievelijk via Dranouterveteranen AedO en het wild folkende EmBRUN.

De liederen van the Fortunate Few zijn funky en sexy en duizend andere adjectieven die eindigen op een ypsilon. Muziek om een kortgerokt meisje speels bij te achtervolgen door een bloesemende boomgaard. Muziek om vlak na het middagdutje de rest van de dag te laten ontwaken.
Het ideale lied om the Fortunate Few te leren kennen is de single Marillon. Radio 1 orakelde hierover: “Gedreven door een lekkere reggae-beat met gretige vocalen swingt dit nummer zo de zomer binnen. Geen flauw idee wat Marillon betekent, maar voor ons staat het woord vanaf nu voor puntige mestizo folkrock!”
Marillon en drie minstens zo leuke zusjes vindt u terug op de pas verschenen EP, die werd geproduceerd door Marc Bosmans en Erik Vanbeselaere.

The fortunate few, dat zijn eigenlijk het publiek dat zich gelukkig moet achten te mogen genieten van deze muziek. Ik ben Geert Simonis. Ik ben een gewaardeerd popkenner. Ik ben een geletterd mens. Ik ben de vader des vaderlands. Ik ben Geert Simonis en als alles volgens plan is verlopen, bent u nu bekeerd. Laat de zomer nu maar beginnen.

(De biografie die ik schreef voor Popfolio. De biografie die ik schreef voor the Fortunate Few. De biografie die mij niets heeft opgeleverd bij Popfolio. Benieuwd of deze bio the Fortunate Few nog iets gaat opleveren.)

Een beetje jeugd is nooit niet mis

2010-04-18T17:55:00.008+02:00

Als hij zijn gitaar omgordt, noemt Leuvenaar Geert Maris zich Nona Mez. Het zijn drukke tijden voor hem. In omgekeerde chronologische volgorde: vrijdag kwam zijn nieuwe cd uit, de dubbelaar Radio Rain & Hard Luck Stories. Donderdag stelde hij die plaat voor in Het Depot met bevriend muzikaal gespuis als Milow, Tom Helsen en Anton Walgrave. Woensdag stond hij ons te woord in De Dry Coppen. Een verkorte versie van dit interview verschijnt in Veto.

Radio Rain werd geproduceerd door Wim Janssens, Hard Luck Stories door Jo Francken. Leverde dat grote verschillen op?

Radio Rain is een heel donkere plaat inhoudelijk. Op Hard Luck Stories staan oudere nummers en ze klinkt lichtvoetiger. Ik heb nu voor de eerste keer met een producer gewerkt. Vroeger deed ik dat zelf omdat er geen budget was. Ik heb Jo en Wim carte blanche gegeven. Ik had wel een veto omdat het mijn plaat was. Ik heb hen vertrouwen gegeven en ik heb daar veel voor teruggekregen.

Enkele van de oudere nummers stonden eerder op de ep The Right One for Me. Hebben ze daar te weinig aandacht gekregen of was u niet tevreden over de opnames?

Beide. Er is nog heel weinig aandacht voor ep’s. Ik heb de jaren tachtig en negentig meegemaakt. Toen had een ep nog meer om het lijf. Ik heb veel vinyl liggen van toen ik veertien, vijftien jaar was. Dat waren kleine, goede platen. Dat begrip is wat achterhaald, er was weinig media-aandacht voor de ep, niemand zat erop te wachten.

Een dubbel-cd lijkt ook een beetje achterhaald in het downloadtijdperk.

Wat er op de twee platen staat, krijg je op één cd. We hebben het opgedeeld voor de integriteit van de plaat. Het nummer Hard Luck Stories paste niet op de plaat Radio Rain. Zoiets kan alleen bij een platenbaas die er zelf voeling mee heeft. Ik zit op het label van Jonathan Vandenbroeck, Milow. Wij hebben de plaat gemaakt vanuit liefde voor ons vak, omdat wij geven om het album.

U zingt ergens “For someone like me, I’ve done okay.” Hoe blikt u terug op uw carrière tot nu toe?

Ik ben altijd heel erg met tekst bezig geweest. Ik steek daar hoe langer hoe meer tijd en werk in. Mijn eerste platen waren heel erg lo-fi. Deze keer heb ik zelf niks opgenomen, enkel gezongen. Deze plaat klinkt ook veel beter. Alles is professioneler, ook de hoes. Ik heb heel veel fout gedaan, zie ik nu bij mijn vorige platen. Vroeger mompelde ik meer.Ik had een heleboel dingen beter kunnen doen. Dat besef is confronterend.

U lijkt uw eigen beperkingen zeer goed te kennen.

Wat is het spreekwoord weer?

Zelfkennis is het begin van alle wijsheid.

Twijfel is inherent aan getalenteerde mensen. Je hebt dat nodig om jezelf elke keer te overtreffen. Gemakzuchtige mensen schieten zichzelf in de voet. Zonder onbescheiden te zijn: ik vind mijn teksten heel straf. Ik wil zo hard mogelijk werken om beter te worden. Ik vind dat er in mijn teksten weinig bombast zit. Als mensen zich aan poëzie wagen, is dat vaak met grote woorden en grote thema’s: liefde, haat, whatever, … Als je Nick Cave heet of Leonard Cohen werkt dat. Mijn favoriete schrijver is Charles Bukowski en die was heel volks, op het marginale af. Hij schreef voor iedereen: hoeren, outcasts en nobodies. Hij was heel erg rock & roll en heel erg van het volk. Hij hekelde alle intellectualisme. Poëzie wordt te vaak met een hoofdletter P geschreven. Op poëzieavonden wordt er voorgelezen alsof er iemand dood is. Dat is niet wat poëzie moet zijn. Je kan met poëzie meer mensen bereiken dan je zou denken.

In Hard Luck Stories heeft u het over Bruce Springsteen en u heeft eerder State Trooper van hem gecoverd. Ik heb nooit begrepen wat mensen zo goed aan Springsteen vinden.

Van wat ken jij Bruce Springsteen? Van Born In The U.S.A.?

Ik ken zijn best of, zeg maar. Hij blaast me nergens weg.

Ik snap dat wel, allez ik snap het niet maar ik heb er begrip voor. Ik vind Bruce Springsteen geweldig. Zijn teksten gaan over John en Mary en gewone mensen.

Zoals de outcasts van Bukowksi?

Ja. Mijn favoriete plaat van Springsteen is Nebraska en dat is niet toevallig. Dat is opgepakt op acht sporen, een akoestische plaat. Dat was bedoeld als demo maar dat is gewoon uitgebracht als plaat in hetzelfde jaar als The River. Springsteen is wereldwijd doorgebroken met Born In The U.S.A.. Als je dat nu opzet zit dat vol gedateerde synthesizereffectjes. Bruce Springsteen heeft veel gezichten, veel kanten. Hij heeft ook platen waar ik niet van hou omdat hij waarschijnlijk te veel commercialiteit moest nastreven.

Morgen stelt u de nieuwe plaat voor in Het Depot met andere leden van wat wel eens de Leuvense singer-songwriterscene wordt genoemd.

België is een zakdoek groot dus Vlaanderen is een halve zakdoek groot. Alle goede muziek kwam uit Antwerpen of Gent of Limburg, Evil Superstars en Millionaire enzo. Hier in Leuven was niks. Gaandeweg is Tom Helsen gekomen, dan Anton Walgrave, dan ik en dan Jonathan. Toen spraken ze van de Leuvense singer-songwriterscene. Dat was relevant, dat had iets om het lijf. We deden open mics in Het Depot. Ze hebben dat overal gekopieerd maar dat is overal gefaald. Op een gegeven moment begon iedereen met een gitaar te zeggen: ik ben een Leuvense singer-songwriter. Maar wij zijn wel de enigen die nog steeds platen maken en nieuwe wapenfeiten plegen. We hebben nu zitten repeteren. Anton zong iets van mij en als Anton zingt, krijg ik kippenvel. Je weet pas hoe goed je nummer is als je het iemand anders hoort zingen. Ik kijk echt uit naar morgen. Maar om op uw vraag te beantwoorden: goede muziek is tijdloos. Joni Mitchell, Neil Young, de jaren zeventig: dat is nu nog relevant. Terwijl elektronische muziek heel erg afhankelijk is van technologie en dus sneller gedateerd is. In de jaren tachtig had je heel veel hokjesdenkers: hardrockers, punkers, new wavers en Johnys. Heel enggeestig maar dat is weg nu. Op festivals gaat iedereen naar alles: eerst Tom McRae en dan Daft Punk. Ik vind dat wel tof die cross-over.

Ik kan geen taart eten, ik moet dringend veel oefenen

2010-03-20T23:38:00.005+01:00

Stijn Debontridder studeert aan de Provinciale Hogeschool Limburg de richting die door ons allen wordt omschreven als de rockacademie. Stijn Debontridder (punk)rockt de ziel uit zijn lijf in toffe combo's als Second Base en the Rocket. Geert S. Simonis studeert aan de Katholieke Universiteit Leuven zoveel richtingen dat hij zelf de draad soms verliest. Geert Simonis schrijft de ziel uit zijn lijf voor elke toffe publicatie die daarom vraagt. De tweede heeft de eerste geïnterviewd en het resultaat nog uitgetypt ook.

GSS: Iedereen noemt jouw opleiding de rockacademie maar je studeert niet voor rockmuzikant.
SD: Ik studeer muziekmanagement aan de Provinciale Hogeschool Limburg. Dat is één van de drie afstudeerrichtingen van de opleiding naast muziektechniek en muziek zelf. De muziekafdeling is dan nog eens opgedeeld per instrument. Maar ik studeer de zakelijke kant van het gebeuren. Iedereen die les geeft bij ons heeft op de een of andere manier nauw te maken met muziek. Peter Houben, Peter Mestach die is recensent bij De Standaard en manager van Admiral Freebee, Gert Keunen...
GSS: Briskey.
SD: En ook de schrijver van Pop! Een halve eeuw in beweging. Dat is ook onze cursus. Goed bekeken van die mens.
GSS: Wat deed je hiervoor?
SD: Ik ben hiervoor afgestudeerd als leerkracht Nederlands, Engels en ICT aan Groep T.
GSS: Dit sluit dus meer aan bij je interesses.
SD: Absoluut. Toen ik afstudeerde aan Groep T ging juist die opleiding van start aan de PHL. Dat was perfecte timing voor mij: ik wilde sowieso nog niet gaan werken. Ik ben echt blij waar ik nu zit. Wij zijn pioniers: de opleiding kent nog veel hiaten en kinderfouten maar die worden er stilletjes aan uitgetrokken.
GSS: Het idee dat rockmuziek iets academisch is dat je kan leren, botst enigszins met het romantische beeld ervan.
SD: Absoluut. Dat erkent de richting ook. Het is ook maar een naam die ze erop plakken: rockacademie klinkt veel beter dan muziekacademie. De feel van de muziek is iets dat je niet kan leren. Als je die niet hebt als je begint dan lukt het sowieso niet.
GSS: Is die feel even belangrijk bij muziekmanagement?
SD: Je moet sowieso vertrekken van een zware liefde voor muziek. Als je niet op een of andere manier gepassioneerd en geobsedeerd bent door muziek moet je niet aan de richting beginnen.
GSS: De toelatingsproef voor de rockacademie schijnt redelijk zwaar te zijn.
SD: Die bestaat uit drie delen. Je moet eerst een portfolio indienen van al uw muzikale activiteiten van heel uw leven. Op basis daarvan nodigen ze u al dan niet uit voor een schriftelijke proef. Die bestaat uit vragen over de Belgische en internationale muziekgeschiedenis. Heel basic dingen à la wat is Trix? wat is Rifraf? T.C. Matic, vertel ons alles wat je weet. Maar ook heel gedetailleerd. Het dient ook om het kaf van het koren te scheiden. We moesten bijvoorbeeld het nummer Appetite For Destruction van de Stones analyseren.
GSS: Appetite For Destruction is een plaat van Guns N’ Roses. Bedoel je Sympathy For The Devil?
SD: Ik was helemaal in de war. We hebben Sympathy helemaal uiteen moeten halen, dat vond ik wel interessant. Daar zitten vreemde percussie-instrumenten en sitars enzo in. De laatste stap was een praktische proef. Dan moet je een probleemstelling oplossen die je krijgt van een jury.
GSS: Hoeveel volk zit er in je richting?
SD: Het richtaantal is twintig managers, tien technici en om en bij de tien muzikanten. In ons geval blijven er in het tweede jaar nog maar zeventien van de twintig over.Maar het kan ook zijn dat ze er maar tien van de twintig toelaten als de toelatingsproeven niet van het gewenste niveau zijn. Zo is er twee jaar achter elkaar maar één pianiste toegelaten terwijl het maximum per instrument vijf is.
GSS: Zijn het vooral mensen die al een diploma hebben of zijn er ook achttienjarigen die daar beginnen.
SD: Allebei. Er zijn bijvoorbeeld ook mensen die bij ons studeren die al hun sporen in de muziekwereld hebben verdiend. Dat vind ik wel treffend. Lenn Van Meeuwen bijvoorbeeld, dat is de zanger van the Rones maar die is ook stagemanager op Pukkelpop. Dat soort mannen hebben sowieso een toekomst in de muziekindustrie of ze nu studeren bij ons of niet. Ook twee van de vier mannen van Team William zitten bij ons.
GSS: Zwijg mij over Team William.
SD: Je kan niet ontkennen dat die mannen succes hebben.
GSS: Ik heb die vorige week proberen interviewen. Die hebben een half uur lang absurde shizzle zitten vertellen.
SD: Och jong.
GSS: Ik vind hun muziek niet slecht maar dat interview was een ramp.
SD: Die zitten dus ook bij ons.
GSS: Als we eens over muziek gingen praten. Ik heb het gevoel dat jij heel, heel, heel ambitieus bent. Ambitieuzer dan andere groepen in jouw scene.
SD: Dat is wel mogelijk. Ik weet dat er in mijn punkgroepjes misschien weinig toekomst zit maar op de een of andere manier wil ik wel in de muziek iets bereiken op de duur. Op het podium of naast het podium maakt niet zo veel verschil maar ik vind op het podium wel leuker. Ik heb jarenlang aan de weg getimmerd met Second Base. We hebben heel Europa afgetourd, we hebben meer CD’s uitgebracht dan de meeste punkbands in heel hun bestaan. Allemaal heel plezant maar het is geen genre dat een groot publiek kan bereiken. Ik ben bij the Rocket gegaan omdat het muziek was die ik graag wilde spelen én die de mogelijkheid had veel mensen te bereiken. Op shows van the Rocket is driemaal meer volk dan bij Second Base. Dat is een stap verder dan Second base. Niet qua muzikaal niveau maar qua doelstellingen en gedrevenheid. Langs de andere kant beseffen wij ook goed dat er even goed niets van kan komen.
GSS: Kan je Second Base en the Rocket eens aflijnen qua genre?
SD: Second Base is snelle, harde, melodieuze punkrock. Het is een three piece dus het heeft een andere dynamiek dan the Rocket. Dat is een kwintet en speelt poppunkrock. Tegenwoordig proberen we wel te spreken over poprock omdat de term punk veel mensen wegjaagt. Maar wij zijn geen sellouts met de bedoeling een miljoen platen uit te brengen.
GSS: Terwijl veel mensen in de scene liever voor de juiste dertig mensen spelen dan voor een uitverkochte zaal.
SD: Die dertig mensen zijn voor mij ook heel belangrijk maar ik wil mij daar niet toe beperken. Veel mensen zijn bang dat het geen punk meer is als ze iets doen dat meer volk zou trekken. Dat is een houding maar niet die van mij.
GSS: Je noemde de nieuwe Second Base-CD Manifesto het beste dat jullie ooit hebben gedaan.
SD: Dat moet je zeggen natuurlijk, dat leren we op de rockacademie. Het nieuwste product moet altijd het beste zijn dat je ooit hebt gedaan. Dat gezegd zijnde ben ik er ook wel van overtuigd dat Manifesto de beste CD is die wij ooit hebben gemaakt. We hebben anderhalf jaar gedaan over de voorbereiding terwijl we daarvoor anderhalve CD per jaar uitbrachten. Repetitiekot in, vijf nummers schrijven en op CD zetten. Deze keer hebben we anderhalf jaar genomen om de CD te schrijven. Op die tijd is er ook veel gebeurd bij mij persoonlijk.
GSS: De teksten zijn niet echt vrolijk.
SD: Nee maar dat is nooit bij mij. Ik schrijf het best wanneer ik niet vrolijk ben. Zo werkt het nu eenmaal bij mij. Manifesto is minder punkrock in de strikte zin. We hebben niets wereldschokkends gedaan maar we hebben er een paar akoestische gitaren bijgezwierd en een grote oude Korg gebruikt voor gekke geluiden.
GSS: Manifesto is uitgebracht op Thanks But No Thanks, je eigen label.
SD: Het is heel prompt ontstaan. Met Second Base hadden maanden voor de release van de CD gemaild naar Europese labels. Fond Of Life, een Engels-Duits label wilde onze CD doen. Die doen ook Living Daylights en Failsafe, twee van de grote Europese punkgroepen van het moment. Wij zo gelukkig als iets natuurlijk. Europese release. Joe, de grote baas van Fond Of Life heeft wel een reputatie. Die staat erom bekend veel te zeggen maar weinig te doen. Drie maanden voor de release wilde ik alles deftig op papier zetten. Een week later een mail van een paar pagina’s lang over hoe we het gingen doen maar nog geen contract. Ik vraag nog eens om dat op contract te zetten. Een week geen reactie, kan gebeuren. Zo hebben we een paar mails over en weer gebouncet. De dag voor de CD naar de drukker moest, stond alles gereed en kregen we een contract. Daar stond niks in dat we besproken hadden. Sterker nog: hij wilde dat wij geld gaven om aan zijn database met promoadressen enzo te kunnen. Volgens dat contract zou Fond Of Life enkel distributie doen en dat is geen goed idee anno 2010. We hebben dan van de ene dag op de andere een mail gestuurd: thanks but no thanks. Tijdens een nachtelijke beraadslaging hebben we beslist de CD zelf uit te brengen. We hebben ons label dan Thanks But No Thanks genoemd.
GSS: Wat is anno 2010 nog wel een goed idee? Heb je de Panorama over het geld van de Belgische rock gezien?
SD: Zwijg mij daarvan. In Panorama enzo laten ze altijd dezelfde zwartgallige types aanrukken. Volgens mij is het zelf doen op dit moment het beste idee. Basically wat we met Second Base doen. Een andere optie is digitale downloads, iTunes enzo. Al onze CD’s staan daarop en daar heb ik toch al een mooi bedrag aan verdiend. Onze generatie is de eerste die iTunes deftig leert gebruiken. Als het dan niet wordt, ben ik heel fel voorstander van onze muziek gewoon weg te geven en alles uit optredens te halen. Dan mogen mensen natuurlijk niet meer verwachten dat we een mooi fysiek product gaan afleveren. Ik ben wel een voorstander van drastische oplossingen.

Een ingekorte versie van dit interview verschijnt
volgende week in Veto.

Veel plezier op jullie hoerenfeestje

2010-03-18T11:44:00.001+01:00

't Is waar: de zon schijnt weer dezer dagen. An sich maakt dat het leven niet draaglijker. Neem nu mijn les van deze morgen. Prof moet naar congres en schakelt een doctorerend dametje in om hem te vervangen. Onderwerp van de les: verveling. Moet ik nog zeggen dat deze les binnen het kwartier zijn eigen onderwerp was geworden?

Dan kom ik buiten waar die kutzon inderdaad schijnt. Big fucking deal. Op zo'n momenten heb ik muziek nodig om mijn zenuwen te kalmeren. Het eerste schijfje dat ik te pakken kreeg was de titelloze eerste EP van Another Effort. Ik ben ervan gekalmeerd. Daarvoor alleen al huldig ik Another Effort.

Dit Leuvens kwartet houdt zich wat op in de punkscene maar mag zeker niet te snel in het verdomhoekje gestoken worden. Another Effort heeft nauwelijks iets met dat vermoeiende pijlsnel nergens heen-geloei. Another Effort maakt gouden popsong die waar nodig bekleed worden met pijlsnelle gitaren.

Het goudgehalte van de EP is niet overal even zuiver maar ik ben er zeker van dat dit eerste stap is richting een ware goldrush. Mijn favoriete nummer is voorlopig Running Late. Niet toevallig een zonde waar ik zelf regelmatig schuldig aan ben. Met deze EP kan ik de zomer aan.

Die kutzon pak ik er dan wel bij.

De navel van de duivel

2010-03-14T17:56:00.009+01:00

Uw Geert Simonis heeft de afgelopen week wat afgecommuniceerd! Het begon allemaal met een klein, fijn artikel van zijn hand dat maandag acht maart verscheen in de veelgelezen Leuvense studentenkrant Veto. Het ging over de revue van de Vlaamse Technische Kring. Het artikel vindt u hier en in lichtjes andere versie hier.

Diezelfde maandag ontving de redactie van Veto volgende reactie.

Maandag 1 maart, 20u00, de deuren van zaal Heliand in Lerkeveld gaan open voor het publiek en de zenuwen stijgen: "Zal revue 2010 in de smaak vallen?" Op onze regisseur na ben ik waarschijnlijk de meest zenuwachtige van alle medewerkers (de meeste VTK-lid, maar ook enkel industrieel ingenieurs en biomedische wetenschappers) . Alles (van script schrijven tot de belichting) wordt, met een beperkt budget, tot stand gebracht door studenten en de 61 revue-medewerkers steken sinds oktober zeer veel tijd in deze hobby in de hoop dat het uiteindelijke resultaat gesmaakt zal worden door het grote publiek.

En revue 2010 blijkt een succes! Na de voorstelling horen we niets dan lof over "de regels van l'hopital". Zowel de burgies als de studenten van andere kringen delen complimentjes uit aan de hele crew. We polsen bij de niet-burgies ook even of ze de revue volledig verstonden en we krijgen een bevestigend antwoord, zelfs mijn Waalse kotgenootje heeft zich kostelijk geamuseerd. Ze vonden het "een schitterend spektakel, professioneler dan verwacht en heerlijk om in mee te gaan. Dat niet alle moppen verstaan worden is logisch, aangezien het de "VTK-revue" is. Maar de typetjes van de proffen op zich zijn al hilarisch, niet waar?"

Slechts 1 man vond het blijkbaar niet de moeite waard en jammer genoeg is net die persoon de auteur van het artikel in de VETO. Nu waren we echter al op voorhand gewaarschuwd dat deze specifieke auteur wel vaker studentenactiviteiten nodeloos afbreekt om zijn ego te strelen en wisten we dus dat het artikel niet overdreven positief zou zijn, maar dit hadden we toch niet verwacht. De respectloze manier waarop hij onder andere onze meisjes bespreekt, duidt op enige frustratie en ook het doel van de VTK-revue ontgaat hem kennelijk: lachen met de proffen van de FIRW.

Ik volgde dit jaar het keuzevak "organisational psychology" en daar las ik "Kelley's theory of Causal attribution": als "niemand anders klaagt" EN "deze persoon altijd klaagt op gelijkaardige activiteiten" EN "deze persoon klaagt ook in andere settings", dan is de oorzaak in die persoon zelf te zoeken. Ik ben natuurlijk geen specialist ter zake, maar als het vak me 1 ding geleerd heeft, is het dat de auteur van deze recensie zich dringend moet herbronnen vooraleer hij opnieuw de kans krijgt om zo'n recensie te publiceren. Laat een racist geen asielcentrum openhouden, laat Geert Janssen geen studentenactiviteiten recenseren. Indien gefundeerd, is het aan te raden kritisch te zijn, maar als jouw mening lijnrecht staat tegenover die van de rest, moet je je toch eens vragen stellen waar de fout ligt: bij de anderen of bij jezelf.

De zenuwen zijn bedaard, revue was goed en ik verheug me op de komst van de VETO volgend jaar! We zullen jullie met open armen ontvangen en wat plaatsjes vrijhouden op de eerste rij!

Felix Godts

Geen onaardige reactie maar duidelijk meer gedreven door woede dan door iets anders. Vandaag verschijnt deze lezersbrief in Veto. Ik heb de man dinsdag negen maart volgende antwoord gestuurd.

Beste meneer Godts,
Lieve Felix,

In eerste instantie wil ik u bedanken voor uw reactie op mijn recensie van de revue van de Vlaamse Technische Kring. Bij Veto krijgen wij helaas weinig, al te weinig feedback van de barre buitenwereld.

Ten tweede wil ik graag iets dieper ingaan op uw reactie.

"61 revue-medewerkers steken sinds oktober zeer veel tijd in deze hobby,” schrijft u. Dat heb ik beaamd in mijn recensie. Ik omschreef de revue als “professioneel” en “een werk van liefde”.

“Revue 2010 blijkt een succes,” schrijft u. Ook dat is niet onopgemerkt aan mij voorbijgegaan. “De hele zaal lag (…) in een deuk.” U heeft misschien al gemerkt dat ik graag citeer uit eigen werk.

“Slechts 1 man vond het blijkbaar niet de moeite waard,” schrijft u. Spijtig dat u daarvan wakker ligt, meneer Godts. Als ik een revue zou organiseren en iedereen vond het de moeite waard op één iemand na, ik zou die ene iemand vrolijk negeren en mij ongegeneerd wentelen in zelfverheerlijking. Niemand houdt u tegen hetzelfde te doen.

U heeft het verder over de respectloze manier waarop ik jullie meisjes bespreek. Als die meisjes in korte rokjes suggestief dansen op Big Spender in de versie van Shirley Bassey dan ben ik het niet die hen tot lustobject verheft. Het andere meisje waar ik het over heb, saxofoniste Sophie omschrijf ik als “mooi”. Misschien staat er een verkeerde definitie van “respectloos” in mijn woordenboek.

Vervolgens beweert u dat ik “wel vaker studentenactiviteiten nodeloos afbreek om mijn ego te strelen.” Ik doe veel om mijn ego te strelen. Ik heb inderdaad al studentenactiviteiten afgebroken. Geen enkele keer nodeloos naar mijn inzien maar daar wil ik gerust over discussiëren. Aan de andere kant heb ik plenty studentenactiviteiten de hemel in geprezen. Al evenmin nodeloos. Omdat ze het verdienden.

U maakt een omwegje richting psychologie. Ik wist niet dat VTK de kring der psychologen was. Ik verzeker u wat mij al dan niet mankeert op dat vlak een zaak is tussen mijn psychologe en mij. Uw ongefundeerde speculaties slaan nergens op.

“Laat een racist geen asielcentrum openhouden, laat Geert Janssen geen studentenactiviteiten recenseren,” roept u. vormelijk een meer dan aardige slogan. Inhoudelijk een wel heel erg manke vergelijking. Ik verzeker u dat ik in de toekomst studentenactiviteiten zal blijven recenseren. Misschien open ik zelfs een asielcentrum. Gewoon omdat ik het kan.

Prettige dag verder,

Dat was het laatste dat we hebben gehoord van meneer Godts. Woensdag tien maart liep een tweede lezersbrief binnen.

Beste Veto,

Ik zou graag reageren als regisseur van de Revue van VTK op het artikel dat op 8 maart verscheen met als titel: “Tussen gapen en grinniken”. We beschouwen immers uw krant al jarenlang als een volwaardige bron van feedback over onze Revue en een evaluatie van onze prestaties. De artikels zijn meestal kwalitatief aanvaardbaar en altijd goed onderbouwd, althans tot nog toe.

We hebben de gewoonte om uw ploeg uit te nodigen op onze jaarlijkse show. Het gedrag van de door u gestuurde reporter bleek dit jaar echter misplaatst. Het vereist een reactie die ik niet geformuleerd had indien ik als enige geviseerd was, het gaat hier helaas over de vernedering van 60 vrijwilligers en ik kan deze aanloop tot polemiek niet toelaten.

Laten we ten eerste het artikel analyseren. De enige woorden die de voorstelling beschrijven zijn vervat in de komende twee zinnen: “De teksten waren flauw en voorspelbaar. Het spel was houterig op zeldzame uitschieters na.” We geven gemakkelijk toe dat we geen Shakespeare of Schiller zijn noch Sarah Bernhardt of Laurence Olivier. De overgrote meerderheid van het publiek apprecieerde echter de teksten en de personages en zoals de auteur zelf toegeeft: “De hele zaal lag hiermee in een deuk”. Verdienden we dan zulk een destructief artikel? De auteur had wellicht verkeerde verwachtingen over de stijl van het spektakel. We zijn een revue zoals onze naam al laat vermoeden.

De auteur verwijt ons amateurisme, vijandigheid ten opzichte van andere studentenkringen en een zekere aandacht aan het nabootsen van professoren. “Personages waren gebaseerd op professoren, inclusief catchphrases, onhebbelijkheden en vermoeiend pruikenwerk.” Het nabootsen van professoren is de kern van een revue en hij slaat de bal volledig mis als hij denkt dat we rancuneus zijn ten opzichte van Apolloon en Groep T. We lachen met hen omdat het publiek dit verwacht. Dit is ook het lot van politici, politie, pol en soc, religie, vrouwen, macho’s, sterren, gevangenis en al wat mogelijk misgaat in de maatschappij. We zijn een revue zoals onze naam al laat vermoeden.

In een altruïstische poging om de internationale vrouwendag op 08/03 te vieren zoals het hoort, is de auteur misschien overijverig geweest door een vierde van zijn artikel aan onze mooie vrouwen te wijden. Onder de rokken kijken is immers niet een van de meest elegante daden. De danseres van wie er sprake is in het artikel leek echter niet geïnteresseerd in het bekendmaken van haar identiteit ondanks de aanlokkelijke beloning die de auteur aanbiedt. Zou ze misschien van gedachten kunnen veranderen als de auteur een avond in zijn fantastische gezelschap zou beloven?

Ik moet wel een mooie inspanning van de auteur in de verf zetten: hij heeft een artikel kunnen schrijven zonder de revue integraal gezien te hebben. Het leggen van de setting is een langdradig proces. Wie zou een wijs oordeel kunnen vellen over Othello of Tosca nadat hij de eerste akte heeft gezien? Inderdaad, de auteur verliet de zaal na 60 minuten. Juist de tijd die nodig was om een handige quote op te vangen en het werk van 60 mensen de grond in te boren, één minuut per medewerker. Een obscure inleiding over het Romeinse rijk, een beschrijving van zijn rit naar "een niemandsland", een verwondering over het eerste vrouwelijke ondergoed dat de auteur zag en een artikel was klaar! Ah nee, waar blijft de inhoud? De verrassende scènes, de dansen, acteursprestaties en getalenteerde muzikanten werden verwaarloosd. De originaliteit van het tweede deel van Revue zal voor iedereen geheim blijven.

Het kwam erop neer dat de auteur het stuk niet verstond ondanks onze grote inspanningen om de grappen voor iedereen toegankelijk te maken door ze zo goed mogelijk te expliciteren. Blijkbaar waren de grappen en de titel VTK Revue nog niet genoeg in de verf gezet. De voorgangers van de auteur bleken daar nochtans niet zoveel last mee te hebben gehad, ik citeer Veto op 09/03/09: “De basis van Revue is een toneelstuk geschreven door en voor burgies. Hoofdrolspelers van dienst zijn parodieën op professoren, maar ook andere richtingen worden hun vet gegeven en wiskundige mopjes zijn legio. Laat je daardoor echter niet afschrikken. Het resultaat is veel meer dan een hoop insiders en ook als niet-burgies konden we alles perfect begrijpen.” Ten minste iemand die dat doorgrondt: we zijn een revue zoals onze naam al laat vermoeden.

Mogen we van Veto helaas niet meer verwachten dat ze ons, zoals in het verleden, deftige medewerkers sturen die een beetje werk in hun artikels steken, zowel structureel als inhoudelijk en stilistisch, en die het onderwerp waarover ze moeten schrijven in een juist kader plaatsen?

Servus humillimus spectaculi,
Hadrien Baudot, Regisseur van VTK Revue 2010

Deze reactie is van een heel ander kaliber. Rationeler, relevanter, minder woedend. Deze lezersbrief verschijnt vandaag in ingekorte vorm in Veto. Vrijdag twaalf maart heb ik er volgend antwoord op verstuurd.

Beste meneer Baudot,
Lieve Hadrien,

In eerste instantie wil ik u bedanken voor uw reactie op mijn recensie van de revue van de Vlaamse Technische Kring. Bij Veto krijgen wij helaas weinig, al te weinig feedback van de barre buitenwereld.

Ten tweede wil ik graag iets dieper ingaan op uw reactie.

U omschrijft Veto als een “volwaardige bron van feedback.” U lijkt dat enkel te vinden als Veto de revue positief bespreekt. Zo huldigt u mijn collega die de revue van vorig jaar recenseerde. Hij zal het graag horen. Het is simpel: ofwel is een Veto die volwaardige bron van feedback ofwel is ze het niet, los van specifieke gevallen.

U verwijt mij het viseren van mensen en een aanloop tot polemiek. Geen van twee stonden op mijn to do list toen ik de recensie schreef. Nergens heb ik individuele medewerkers negatief omschreven of beoordeeld. Aanloop tot polemiek durf ik mijn recensie zelf niet noemen maar dat u het doet streelt mijn ego.

U vraagt zich af of u “zulk een destructief artikel” verdiende als de hele zaal in een deuk lag. Mijn recensie vertolkte mijn mening, niet die van de rest van de zaal. Ik ben te weinig filosoof om te weten of objectiviteit bestaat. Ik vermoed echter dat objectiviteit in culturele voorkeuren niet mogelijk is. De gustibus non est disputandum, niet waar? U gebruikte zelf een Latijnse frase in uw reactie. Dat vond ik wel leuk.

Maar ik dwaal af. Mijn recensie vertolkte zoals gezegd mijn mening. Ik geef wel toe dat het gebruik van de eerste persoon meervoud, zoals Veto voorschrijft, deze nuancering misschien bemoeilijkt. Uw suggestie dat de revue een bepaalde recensie al dan niet “verdiende” schuif ik sowieso aan de kant. Een dergelijke houding ruikt naar partijdigheid. Ik ben veel maar niet partijdig.

“De auteur verwijt ons amateurisme, vijandigheid ten opzichte van andere studentenkringen en een zeker aandacht aan (sic.) het nabootsen van professoren,” schrijft u. Lieve Hadrien, ik verweet jullie niets. De opmerking over amateurisme was positief: “een werk van liefde”. De vijandigheid was een motief dat ik opmerkte. Het nabootsen van proffen dito.

Onder de rokken kijken vindt u geen elegante daad. Daarin heeft u vermoedelijk gelijk. Het was helaas onmogelijk naast de zwarte onderbroekjes van de dames in kwestie te kijken. Dat de danseres in kwestie haar identiteit niet aan mij wil bekendmaken verbaast mij niet. Ik wil eigenlijk haar identiteit ook helemaal niet weten. Hier moet u een onderscheid maken tussen de auteur en de ik-persoon (de wij-persoon in dit geval). Mijn letterkundige vrienden noemen dit principe intentional fallacy.

Dat ik na een uur ben vertrokken, geef ik toe al heb ik er geen spijt van. Opbouw is nodig maar maak die opbouw dan interessant. Ik weet niet of dat bij Othello en Posca zo is. Ik heb die stukken nooit gezien. Bovendien verkoos ik een bus terug naar de beschaving boven een wandeling door het koude niemandsland.

Tot slot vraagt u dat Veto in het vervolg “deftige medewerkers” stuurt.” Ik durf mezelf gerust een “deftige medewerker” van Veto te noemen. De hoofdredactrice beaamt dit. De hoofdredactrice is een schat.

Prettig dag verder,

De nacht van vrijdag op zaterdag dook het antwoord van Hadrien al op in Meneer Inbox.

Geachte Meneer Janssen,

Uit uw antwoord op onze lezersbrief heb ik begrepen dat er een groot betekenisverschil bestaat tussen uw intenties en wat u neerschrijft aangezien u uw artikel blijkbaar niet als een provocatie beschouwt. Uw aanhef laat ook blijken dat u graag reacties krijgt over de door u geschreven artikels. Aangezien de Revue van VTK gedaan is, heb ik wel tijd over en uw briefje heeft me vermaakt. Als intellectuele oefening zal ik dan antwoorden op uw argumenten. Laten we dan een wederzijds onbegrip verder verduidelijken.

U antwoordt dat ik Veto enkel als volwaardig beschouw indien de artikels positief zijn. Ik meen dit niet te hebben verklaard. Het is wel zo dat we vaak positieve recensies kregen in de Veto (en ook wel minder enthousiaste artikels) maar het blijven recensies en geen onverantwoorde lofredes. We zijn beiden aanbidders van feedback. U zult dan ook begrijpen dat ik een grote liefhebber van negatieve kritieken ben daar ze heel nuttig zijn voor een toekomstige verbetering voor zover ze onderbouwd zijn. Dat is helaas niet het geval in uw artikel. Er worden noch argumenten noch voorbeelden gegeven die een negatieve kritiek zouden kunnen ondersteunen.

U beschrijft zelf uw artikel als een recensie. Het is echter meer verwant aan een column en dit om twee redenen. Ten eerste, zoals aangehaald in de vorige alinea, het gebrek aan argumenten. Ten tweede uw zuiver spottende persoonlijke ervaringen. Als columnist zou ik u, denk ik, veel meer appreciëren. Het spijtige van de zaak is dat u wel in staat bent om aanvaardbare recensies te schrijven. Mijn ogen dwaalden een beetje af van het afbrekend artikel dat u over ons schreef en vonden een recensie waarvan u de auteur bent. Ze is wel positief maar toch goed onderbouwd en beschrijft de opvoering van Croizé in details (in feite geen slechte recensie als we abstractie maken van het leitmotiv van de auteur voor het “lekker grietje”). Bent u dan niet in staat om hetzelfde te doen voor iets dat bij u niet in de smaak valt?

“Ik vermoed echter dat objectiviteit in culturele voorkeuren niet mogelijk is.” U kunt volgens mij objectieve criteria leggen aan dewelke u het culturele evenement wenst te toetsen, de beoordeling ervan wordt dan wel aan uw subjectiviteit overgelaten. In ons specifiek geval kan het de kwaliteit van de teksten betreffen (een van de twee zaken die u aanhaalt over het stuk) alsook de spanning van het verhaal, originaliteit, humorstijl, enscenering,… Uw evaluatie van deze criteria is dan subjectief. Ik veronderstel zeker niet dat u subjectiviteit aan de kant zet, integendeel, maar ik verwacht wel een motivatie voor de aangehaalde puntjes, alleszins in een recensie.

Het “verdienen van dit artikel” sloeg op het feit dat u bepaalde parameters blijkbaar volledig negeerde door een overvloed aan bijvoeglijk naamwoorden en korte zinnen met negatieve connotaties te gebruiken. We weten allebei hoe een gepaste woordkeuze een bepaalde sfeer kan scheppen bij het lezen van een artikel en hoe twee inhoudelijk gelijke formuleringen kunnen verschillen in hun ervaring door de lezer (vb. “het werk van amateurs: een werk van liefde.” kan heel moeilijk als een compliment worden opgevat). Uw artikel is inhoudelijk arm omdat het amper handelt over zijn onderwerp en een uitweg zoekt in een inleiding die geen betrekking heeft op het verhaal (heeft u het gehad over het verval van de maatschappij of herhaling van het genre spektakel dat u voorgeschoteld werd in uw artikel?) en het feit dat de auteur rondkeek op zoek naar vrouwen. Dat er gelachen werd met professoren van de faculteit ingenieurswetenschappen en met andere kringen is weinig relevant aangezien het vervat zit in de titel VTK Revue maar het legt ten minste een verband met het onderwerp.

“Dat ik na een uur ben vertrokken, geef ik toe al heb ik er geen spijt van.” Dit is spijtig want we hadden Veto wel uitgenodigd en beschouwen uw vertrek halverwege de opvoering als een gebrek aan respect. Het verlaten van de zaal midden in de voorstelling maakt u ook niet geschikt voor het schrijven van een recensie over een stuk want we betreuren dat u door uw vertrek uw artikel niet heeft kunnen nuanceren.

“Opbouw is nodig maar maak die opbouw dan interessant.” U heeft daarin gelijk. Bij quasi ieder ab ovo toneelstuk is het begin beschrijvend en we hebben het nadeel dat we veel personages moeten introduceren. We kozen echter eerder voor een onschuldig begin en subtiele hints die aanleiding moesten geven tot plotse wendingen na de pauze om ze emfatisch te kunnen voorstellen. Het is een vaker gebruikt proces en de aandacht lag bijgevolg meer op de grappen in het eerste deel.

“Ik weet niet of dat bij Othello en Posca (sic.) zo is. Ik heb die stukken nooit gezien.” Dat is heel spijtig want het zijn klassiekers.

Over de danseres… “Ik wil eigenlijk haar identiteit ook helemaal niet weten.” Ik had uiteraard begrepen dat u niet van plan was haar identiteit te ontdekken. Een beetje ironie kan toch geen kwaad?

“Tot slot vraagt u dat Veto in het vervolg “deftige medewerkers” stuurt.” Ik durf mezelf gerust een “deftige medewerker” van Veto te noemen.” Ik heb u moeten beoordelen aan de hand van een artikel waar uw gebrek aan professionaliteit en uw inhoudelijke tekorten flagrant waren. In een ander context had ik deze uitspraak misschien niet geformuleerd. Uit uw antwoord op onze brief, lijkt u mij een veel interessantere persoon dan verwacht na het lezen van het controversieel artikel. U bemerkt dat ik deze zin als eerste heb weggehaald na het inkorten van de brief om aan de maximaal toegestane lengte van Veto-lezersbrieven te voldoen. Het heeft u blijkbaar gekwetst. Ik had niet op de man mogen spelen maar dit was het dan voor het emotionele gedeelte van mijn reactie.

Omdat u het blijkbaar leuk vindt, zal ik dan afsluiten met een Latijns citaat. Ik vind u immers sympathiek en zou niet kunnen verklaren waarom. Ira furor brevis est.

Hooggeacht,
Hadrien Baudot

Ik heb Hadrien gisteren geantwoord.

Beste meneer Baudot,
Lieve Hadrien,

Dat was wel gênant. Dat ik u citeer met een sic.-je bij en u prompt hetzelfde doet bij mij. Dat zit zo. Ik zit midden in seizoen twee van de HBO-reeks Rome en daarin zit een personage dat Posca heet. Waar het hart van vol is, loopt het toetsenbord van over. Als ik ooit de kans krijg Othello of Tosca wel te zien, zal ik die aangrijpen met beide handen.

Ik ben blij dat u genoten heeft van mijn recensie van mevrouw Croizé. Ik zal verklappen dat het “lekkere grietje” in kwestie volledig fictief is. In realiteit was mijn gezelschap een langharige intellectueel. Uw aansluitende opmerkingen over recensie versus column zijn zeker relevant. Helaas biedt Veto geen mogelijkheid tot columns. Zelf beschouw ik het als een enigszins irrelevante kwestie van definities.

Anders gezegd: ik zou een column niet anders schrijven dan een recensie. Mijn uitgangspunt is doorgaans iets neer te pennen dat aangenaam is om te lezen. Dat is zeker in een Veto-context niet vanzelfsprekend. Onderwijs- of sociale kwesties hebben de neiging droog en saai te zijn. Ik denk dat ik bij mijn recensie van uw revue zeker in dat opzet geslaagd ben.

U gaat in uw recentste mail nog wat in op mijn recensie. “Inhoudelijk arm” is de frase die mij het meest opviel. Ik wil daar niet verder op in gaan. Ik respecteer uw mening en al bij al heeft deze discussie lang genoeg geduurd. Uw eerdere hoop dat Veto in het vervolg “deftige medewerkers” zou sturen, had ik zeker niet opgevat als een persoonlijke belediging.

Ik krijg graag reacties op mijn artikels, daarover geen twijfel. Ik vond de uwe heel interessant omdat ze verder gingen dan iemand die zijn frustraties van zich af schrijft. Uw collega Felix Bodts was helaas zo iemand. Het was mij zeer prettig met u van gedachten te wisselen. Helaas is de kwestie zo goed als verjaard. Morgen verschijnt een nieuwe Veto, morgen zijn er andere katten te geselen.

Ik beloof u dit: voor ik dood ga, kom ik minstens eenmaal naar de revue van VTK kijken en dan zit ik hem helemaal uit. Zelfs als er enkel lelijke mannen aan mee doen.

Cura ut valeas,

Ondertussen was er nog een derde lezersbrief toegekomen. De redactievergadering van Veto heeft besloten die niet te publiceren.

Beste Vetoredactie,

Ik vermoed niet dat jullie veel brieven krijgen van lezers zoals ik, die al een hele tijd geen student meer zijn. Toch blijf ik graag op de hoogte van wat er beweegt binnen mijn oude universiteit, en daarvoor bestaat er geen beter medium dan Veto. Veto heeft namelijk artikels die meestal kwalitatief aanvaardbaar zijn.

Ik heb opgevangen dat er deze week behoorlijk wat commotie is ontstaan over het stuk dat uw cultuurjournalist - vergeef mij deze flexibiliteit in mijn woordkeuze - Geert Janssen heeft geschreven over de VTK Revue.

Het valt mij heel moeilijk om het voor Geert Janssen op te nemen. Ik ken hem als een luidruchtig en vuilgebekt man, die over alles een mening heeft en die te pas en vooral te onpas verkondigt. Hij kan geen geheimen bewaren, is vaak irritant opdringerig en zodra hij een discussie dreigt te verliezen, zoekt hij zijn toevlucht in drank en fysieke agressie.

Dit alles staat echter volledig los van zijn kwaliteiten als verslaggever. Toen ik het stuk las, kreeg ik op geen enkel moment de indruk dat Geert Janssen iemand persoonlijk, of zelfs professioneel, schade wilde berokkenen. Het stuk is een prima, zij het erg persoonlijk verslag van een avond waar de reporter zich duidelijk niet op zijn plaats voelde.

De medewerkers achter de VTK Revue hebben ongetwijfeld prachtig werk geleverd, dat enthousiast werd onthaald door hun doelgroep. Wat kunnen zij meer wensen, nietwaar? Deze voorstelling stond echter ook open voor toeschouwers die niét tot deze doelgroep behoorden, en ook deze mensen hebben recht om zich een mening te vormen. Ik kan mij perfect voorstellen dat in deze Revue enkel de danseressen de aandacht konden vasthouden van studenten die geen les krijgen van de neergezette professoren, of die de vele, ongetwijfeld dolkomische, inside jokes niet herkennen.

Het verbaast mij dat deze medewerkers zo kleinzerig reageren op commentaar van een bezoeker die zo overduidelijk niet binnen hun doelpubliek past. Een Revue als deze in elkaar boksen is een goede leerschool voor iedereen die een latere creatieve carrière ambieert, waar leren om te gaan met kritiek - zowel terecht als onterecht - een immens groot deel van uitmaakt.

Uw,
San F. Yezerskiy

Daar heb ik zonet op geantwoord.

Geachte meneer Yezerskiy,
Lieve San,

In eerste instantie wil ik u bedanken voor uw reactie op mijn recensie van de revue van de Vlaamse Technische Kring. Bij Veto krijgen wij helaas weinig, al te weinig feedback van de barre buitenwereld.

Ten tweede wil ik graag iets dieper ingaan op uw reactie.

U schrijf dat ik "luidruchtig en vuilgebekt" ben. Ik zou veel minder luidruchtig zijn als jij niet altijd wilde afspreken in cafés waar je moet schreeuwen om elkaar te verstaan. Ik zou veel minder vuilgebekt zijn als jij niet altijd smerige onderwerpen zou aanbrengen. Ik kan overigens wel geheimen bewaren. Ik heb je nooit verraden.

Verder suggereert u dat ik een drankprobleem heb. Die opmerking in particular vind ik smerig omdat u goed genoeg weet dat ik al meer dan twee weken volledig droog sta.

De rest van uw reactie bestaat uit uw mening en die kan ik niet aanvechten. Wel wil ik u danken voor uw steun.

Prettige dag verder,

Eigenlijk hoop ik nu dat de hele kwestie achter de rug is.

Verfijnwoordjes

2009-12-12T18:06:00.001+01:00

ze laat haar eigen met een voorwerp zeer
snel vooruit gaan ze springt van hoge bergen
ze maakt zich plat met een paspoort ze stoot
vocht uit aan de hand van sport irrigatie als

kunstmatige beïnvloeding van een trein ze
haalt het ijzer van onder de poten van een
paard vroeger was er een sfeertje nu niet meer
ze moet haar eigen identificeren als zij moet

plassen komt de reclame niet ook vrouwen
verdienen ontspanning en iets lekkers een
hamburger die aanlokkerig is zodat ze kan
zweven met de kleding die ze aanheeft

Angst, pijn, paniek & diarree

2009-11-02T11:45:00.008+01:00

Het Leuvense indielabel Funtime Records bestaat tien jaar. In 2009 volgde de ene celebratie op de andere. De parel op de kroon en de kroon op het werk wordt een showcase in de club van de AB op vrijdag dertien november. Niemand minder dan Geert S. Simonis ging vrijdag ter voorbereiding babbelen met Funtime-oppperhoofd Johan Quinten, ook bekend als de man met de baard en de dreadlocks van JJ Records. Een korte versie van dit interview verschijnt volgende week in Veto, de Leuvense Pravda.

Neuzen

GSS: Wat zijn de hoogtepunten van tien jaar Funtime Records?
JQ: Ik vind het altijd leuk als een band doorgroeit naar iets mooier en iets groter. Wij werken heel vaak met eerste releases van een nog onbevangen band. Die hebben hoge verwachtingen maar zijn ook bereid er veel werk in te steken. Hoogtepunten benoemen vind ik moeilijk. Het is kiezen tussen mijn kindjes (lacht). Het is leuk om te merken hoe een band als Sedan Vault een weg heeft gevonden naar een breder publiek. Langs de andere kant is het ook leuk te merken dat bepaalde punk- en hardcorebands ondertussen een vaste waarde geworden zijn in de scene. Het leukste aan Funtime vind ik het gevoel dat alle neuzen in dezelfde richting staan. Een hechte, hardwerkende kliek.
GSS: Er wordt makkelijk gezegd dat Funtime een punklabel is maar jullie catalogus is veel breder dan dat. Wat is het meest atypische dat je ooit hebt uitgebracht?
JQ: We zijn inderdaad gestart vanuit punk en hardcore. Maar ik heb het zelf altijd heel breed gezien omdat ik zelf ook een brede muzieksmaak heb. Het is gevaarlijk jezelf te beperken tot smalle hokjes omdat er zoveel interessante dingen zijn. The Killbots zullen muzikaal gezien het minste in het referentiekader van Funtime passen. Zowel qua muziek als qua scene hebben die totaal geen uitstaans met punk en hardcore. Bands als Soon, Sedan Vault en Cornflames, die eigenlijk indierockbands zijn, hebben wel hun roots in punk en hardcore.
GSS: Zijn the Killbots nu officieel gestopt?
JQ: Ik ben daar zelf ook nog niet uit. Één van de zanger-gitaristen is gestopt. Ik denk dat het nog altijd in de fase van onbeslistheid zit. Ik heb hen zelf lang niet meer gezien. Een deel van de band is verhuisd naar Antwerpen en toestanden. Ik denk dat ze voorlopig gesplit zijn maar dat er hoop is.
GSS: Laat het ons hopen.
JQ: Ja, heel goede band. Shit happens zeker?

Downloaden
GSS: Op die tien jaar Funtime is de platenverkoop gekelderd door illegaal downloaden.
JQ: Toen wij begonnen zijn was dat ook al aan de gang. Als independent label hebben wij het voordeel dat wij te maken hebben met muziekliefhebbers. Die zijn toegewijd en volgen alles nauwgezet op. Anderzijds, hadden wij twintig jaar geleden de status – om een lelijk woord te gebruiken – gehad van nu, dan hadden we wellicht wel meer units verzet. Voorlopig hebben wij niet te klagen. Het is voor mij geen fulltime job dus ik ben niet gebonden aan het financiële aspect. Er moeten natuurlijk wel genoeg inkomsten zijn om te kunnen werken met nieuwe bands. Ik denk wel dat het illegale downloaden ook zijn gevolgen heeft voor kleinere labels. Twaalf tot veertien jaar geleden ging er van een CD gemakkelijker drieduizend stuks over de toonbank. Waar het er nu vijftienhonderd à tweeduizend zijn van een gelijkaardige band. Wij houden onze releases goedkoop zodat je eigenlijk op iTunes evenveel betaalt als hier in de winkel. Wij hebben geen releases die in de winkel achttien of negentien euro kosten. Veel van onze releases worden ook verkocht via iTunes maar dat is verwaarloosbaar. Als kids de keuze hebben tussen twintig illegale downloadlinks, waarom zouden ze dat dan via iTunes kopen? Kids die nu opgroeien, zijn natuurlijk vertrouwd met muziek op de computer zetten. Er is in Frankrijk een voorstel om illegale downloaders te bestraffen. Dat zou moeten gebeuren via de operatoren zoals Telenet. Die zouden dan een controlesysteem moeten opzetten en hun abonnees die illegaal downloaden blokkeren. Maar ik kan mij moeilijk inbeelden dat een commercieel bedrijf zijn eigen abonnees gaat afsluiten. Plus: wie gaat dat weer controleren? Ik denk persoonlijk dat er niet echt veel aan te doen is. Er is een mentaliteitsverandering nodig maar iedereen weet hoe moeilijk dat is voor dingen die veel belangrijker zijn dan muziek. Jongeren zijn het referentiekader van een CD of een vinylplaat kwijt, muziek hoort bij de computer. Het is dweilen met de kraan open. De enige mogelijkheid is internet platleggen (lacht). Dat lijkt me een zeer onrealistisch gegeven. Ik begrijp de frustraties bij artiesten. Het is een belangrijke inkomensbron die verloren gaat. Niet voor niets doen artiesten tegenwoordig drie maal per jaar een bepaald land aan. Vroeger was je al blij als je die één keer aan het werk kon zien, vaak dan nog op een festival. Nu doen ze in het voorjaar de clubs, ’s zomers de festivals en in het najaar nog eens de clubs. Mensen die van hun muziek leven, moeten het verlies aan platenverkoop ergens goedmaken.
GSS: uit acties als Ram Sabam of No Songs No Fun blijkt bovendien dat de muziekindustrie langs alle kanten wordt aangevallen of in vraag gesteld.
JQ: Ram Sabam was een apart gegeven. Ik ben voor auteursrechten maar niet voor de manier waarop Sabam ermee omgaat. Ik vind Sabam als auteursrechtenvereniging veel te ondoorzichtig en vaag. Concurrentie zou niet slecht zijn, andere auteursrechtenverenigingen op de markt.
Schenen

GSS: Ik heb ook vrolijker vragen. Je bent zelf de frontman van twee groepen, PN en Homer. Zing je enkel of speel je ook een instrument?
JQ: Ik kan jammer genoeg geen instrument bespelen. Zanglijnen en teksten doe ik wel.
GSS: Gebruik je een ander aanpak qua teksten voor de twee groepen?
JQ: Het loopt soms wat dooreen. Aanvankelijk hadden wij bij PN redelijk wat maatschappijkritische teksten. Maar we zijn zowel geëvolueerd naar meer… Ja, “poëtisch” is een groot woord, ik zou mezelf geen dichter durven noemen. Het is gewoon persoonlijker en abstracter geworden. Homer vertrekt dan meestal vanuit een irritatie om wat er gebeurt in het brede geheel van de wereld. Ik ben wel nooit echt een preker geweest, ik hoef mijn visie niet aan iemand op te dringen. Ik probeer die maatschappijkritische teksten meer vanuit een persoonlijk oogpunt te schrijven. Ik vind het leuker als de tekst inspireert om zelf na te denken in plaats van Rage Against The Machine-gewijs dogma’s in de mensen hun gezicht te smijten.
GSS: In beide groepen speel je met je broer Bert Quinten. In de rock & roll-geschiedenis is dat zowat het klassieke patroon om ruzie te maken.
JQ: Dat valt goed mee. Wij kunnen heel goed tegen elkaar zeggen dat iets rommel is. Wij zijn totaal niet snel op de tenen getrapt. Ik denk dat er voordelen zitten aan met een familielid in een band spelen. Het is moeilijker om tegen een vriend te zeggen: “Die rif is waardeloos.” Terwijl er bij broers meestal al van kleins af aan een traditie is van tegen de schenen schoppen. Bij ons zorgt het dus niet voor problemen, het is eerder constructief.
GSS: PN heb ik nog maar één keer gezien maar Homer vaker. Daarbij valt op dat jullie vaak spelen voor een publiek dat een stuk jonger is dan jullie zelf. Zijn jullie de enige groep van jullie generatie die nog bestaat of hoe komt dat?
JQ: Er zijn wel bands die nog bestaan maar die zijn minder actief. Punkrock heeft op zich natuurlijk wel een publiek van jongeren. Wat we nu met PN doen, is misschien te eclectisch om een groot jong publiek aan te spreken. Jongeren hebben graag duidelijke categorieën en zijn vaak heel erg bedreven in één bepaalde scene. Ik denk soms wel eens: hm, het zou bijna mijn zoon kunnen zijn. Met Homer spreken we steeds nieuwer generaties aan, jonge kids van veertien-vijftien jaar. Het is geen bewust keuze dus ik stoor me er ook niet aan. Het cliché zegt dat het ons ook jong houdt.
GSS: Ik merk ook dat je een groot moreel gezag hebt, een soort godfather van de Leuvense punk scene.
JQ: Ze gebruiken dat soms maar ik hoor dat zelf niet graag (lacht). Ik ben niet zo voor het leaders and followers-principe. Het komt natuurlijk ook omdat ik al jaren actief ben en al veel ervaring heb. Ik ben op verschillende vlakken actief: het label, de bands, concerten organiseren. Ik hoor soms van mensen dat ze het leuk vinden dat ik er nog altijd zo passioneel mee bezig ben. Ik probeer mensen die daar om vragen ook altijd wel te helpen.
GSS: Volgende week gaat Homer op tour in Italië.
JQ: Met jonge kids (lacht)!
GSS: Ik vraag me vaak af hoe ik me dat moet voorstellen. Spelen voor halflege cafés? Een veredelde vakantie?
JQ: Valt wel mee. Het hangt er vanaf hoe je het aanpakt natuurlijk. Met Homer hebben we twee keer getourd in Portugal, in het voorprogramma van een Portugese band. We spelen dan natuurlijk niet in de plaatselijke AB maar meestal is er wel een opkomst van honderd à honderdvijftig mensen. Het is natuurlijk voor een stuk ook vakantie want muziek is ons beroep niet. Puur economisch bekeken is dat een break even-operatie. Om in zo’n landen iets meer op te bouwen, moet je er regelmatig terug gaan spelen. Wat niet zo makkelijk is, zeker niet als je al wat ouder bent. Touren is op zich een heel arbeidsintensieve bezigheid. Bands als Rentokill zijn ondertussen doorgegroeid naar een grotere status maar die touren vijf maanden per jaar. Wat nefast is voor het beroepsleven. Dat is een keuze die je als band moet maken.

Kinderen
GSS: Je zegt dat jullie op tour niet in de plaatselijke AB spelen maar binnenkort is er wel een Funtime Labelnight in de enige, echte AB. Is dat een vorm van erkenning door het establishment, om maar eens een vuil woord te gebruiken?
JQ: Ja. De laatste jaren zijn we met Funtime wel uit het vakje van punk en hardcore gebroken met bands als Soon en Sedan Vault. Maar ook door veel promo te maken en hard te werken. Dan merk je ook dat zalen als Trix, de Muziekodroom of de Nijdrop dat opmerken en om initiatieven ondersteunen. De AB is voor mij persoonlijk toch wel de rocktempel van België. Dat zij geïnteresseerd zijn, betekent voor mij wel veel.
GSS: Ik was heel verrast toen ik hoorde dat je vier kinderen hebt. Weten ze wat papa doet?
JQ: Ze weten het maar niet om te zeggen dat ze er wild enthousiast over zijn. Mijn oudste dochter is ondertussen elf en gaat volgend jaar naar het middelbaar. Zij luistert wel naar punkrock maar dan heb ik het over Nailpin en Fall Out Boy. Ze is verder meer bezig met Lady Gaga, Kate Perry en aanverwanten.
GSS: Dat mag van jou?
JQ: Natuurlijk. Ik ga haar zeker niks opdringen want dan gaat ze zich daartegen verzetten. Mijn kinderen zijn totaal niet gechoqueerd als ze metal of hardcore horen. Ze zijn dat gewend. Ze zien schreeuwen niet als iets evil. Als je sommige kleine kinderen death metal zou laten horen, zouden ze bang worden. Mijn kinderen denken gewoon: er is weer iemand aan het schreeuwen (lacht). Mijn jongste dochter zei gisteren nog: “Ga je je stem weer kapot schreeuwen volgende week?”
GSS: Ga je dat doen?
JQ: Nee, dat zou een worst case scenario zijn.
GSS: Het valt wel op dat je na een optreden er fysiek helemaal doorheen zit.
JQ: Het eerste half uur na een optreden is altijd total breakdown. Dan ben ik kapot. Ik smijt mij ook wel volledig. Op het podium bestaat er niks anders dan de muziek. Het is bijna therapeutisch: alles eruit smijten. Ik ben dan achteraf wel even leeg maar ook weer opgeladen door de adrenaline. Als we ’s nachts nog een behoorlijk stuk moeten rijden, ben ik altijd de chauffeur. Mijn vrouw vraag soms of dat niet gevaarlijk is maar na een concert ben ik altijd zo opgeladen dat ik onmogelijk in slaap kan vallen.

Op ware liefde & valse haat

2009-10-27T13:54:00.002+01:00

De laatste Belg is de Vlaming die het masker draagt van een Waal. De voorlaatste Belg is de Waal die het masker draagt van een Vlaming. Of was het nu helemaal omgekeerd? Dat hangt af van de uitslag van het duel tussen de twee laatste Belgen. Duelleren met maskers of met open vizier? Met degens of worden de pistolen geladen? Maakt een Brusselaar kans op een finaleplaats? Sterft de voorlaatste Belg met spijt in het hart? Sterft de laatste Belg in eenzaamheid? Maken de maskers de dood draaglijk of maakt de dood de maskers draaglijk?

Legends of lenin

2009-10-26T10:31:00.008+01:00

Afgelopen juni schreef het toppy poppy indiegroepje Team William een wedstrijd uit. De prijs: een exclusief optreden van hen bij uw thuis. Waaruit bestond de wedstrijd? Gewoon de heren van het Team ervan overtuigen dat jij dat huisbezoek het meest verdiend. Uiteraard deed uw Geert Simonis mee met hart en ziel. Hij heeft niet gewonnen. Hieronder leest u zijn inzending.

Liefste Team William,

Ik heb een optreden van Team William op mijn kot meer nodig dan de Dalai Lama een nieuwe imagoconsulent, dan de staat Israël een lading carnavalsneuzen. Het zit zo ik deel mijn kot, dat gelegen is in een van de rustigere delen van de edele stede Leuven - met vijf studenten en één niet-studente.Alle zes hebben ze nood aan een stevig shot rock & roll in hun leven.

Mijn rechterbuurmeisje bijvoorbeeld is nauwelijks achttien jaar en studeert haar eerste jaar hoger onderwijs.Dat doet ze met veel enthousiasme, ambitie en bovenal veel stress. She needs to chill the fuck out. Ik vermoed dat Team William daar een cruciale rol in kan spelen. Neen, ik weet dat Team William daar een cruciale rol in kan spelen.

Mijn linkerbuurjongen is geen kersverse student meer maar eerder het uitgebluste type.Hij doet niet veel anders dan rondhangen, bier drinken en voetbal kijken. Nu heb ik niets tegen bier drinken en rondhangen maar er moet toch meer zijn in het leven van een mens.Ik heb wel iets tegen voetbal maar daar wil ik jullie verder niet mee lastigvallen.De jongen heeft kortom wat meer actie nodig in zijn dagdagelijkse existentie. Ik vermoed dat Team William daar een cruciale rol in kan spelen. Neen, ik weet dat Team William daar een cruciale rol in kan spelen.

Mijn onderbuurmeisje is the man who wasn't there maar dan in een vrouwelijke versie. Zij is er zo goed als nooit omdat ze constant in Brussel zit, ooit de hoofdstad van het mythische rijk België. Enerzijds studeert ze daar, anderzijds studeert haar lief daar, bovendien zit haar lief daar wel op kot. Bovenal vibreert Brussel van dat ene kostbare goedje dat in Leuven zo intens gemist wordt: rock & roll. Als de Leuvense arm even kunnen afbinden en de Leuvense bloedbaan kunnen injecteren met een portie rock & roll zo zuiver als jachtsneeuw, dan zal mijn onderbuurmeisje haar dwaling snel inzien en terugkeren naar ons kot waar ze zo hard gemist wordt. Ik vermoed dat Team William daar een cruciale rol in kan spelen. Neen, ik weet dat Team William daar een cruciale rol in kan spelen.

De twee overige studenten op kot vormen een koppel en delen een dubbele kamer. Die dubbele kamer is best wel mooi en ruim maar toch maken ze geregeld ruzie. Vooral omdat beiden met hun thesis bezig zijn waardoor de stress en de gemoederen soms hoog oplopen. Muziek verzacht de zeden en kan deze minnaars, die van elkaar weggroeien, terug samen brengen.Ik vermoed dat Team William daar een cruciale rol in kan spelen. Neen, ik weet dat Team William daar een cruciale rol in kan spelen.

Dan hebben we nog de niet-studente die het gelijkvloers bewoont.We kennen haar eigenlijk niet zo goed want we zien haar niet zo vaak en de communicatie is minimaal. Naar 't schijnt zit zij niet goed in haar vel en ze jogt meer dan gezond kan worden geacht. Om haar dichter bij de groep te brengen zou een optreden gevolgd door een kotfeestje echt wel goed werk kunnen leveren. Ik vermoed dat Team William daar een cruciale rol in kan spelen. Neen, ik weet dat Team William daar een cruciale rol in kan spelen.

Jullie merken hopelijk dat mijn redenen om Team William naar mijn kot te lokken geheel altruïstisch zijn. Het heeft helemaal niets te maken met het feit dat jullie geweldige optreden aan 't Stuk afgelopen oktober mij heeft weggeblazen. Vandaar deze laatste smeekbede: kom alsjullieblieft bij ons op kot optreden. Gaarne had ik deze woorden kracht bijgezet door een kort maar krachtig YouTubefilmpje te draaien. Helaas is mijn camera drie uur geleden gepikt door een Poolse Jood met lang haar en een bokshandschoen. Duidelijk een geval van overmacht. Vergeef me.

Ik ben niet waardig dat jullie tot mij komen maar spreek en ik zal gezond worden.
Keep on rockin' in the free world!

Geert Simonis
(Maar jullie mogen Geert zeggen.)

Als ik mij niet vergis, is het huisbezoek van Team William gewonnen door iemand die enkele nummers van hen had uitgekleed tot er enkel een piano en een stem overbleven. Zo kan ik het ook!

Wie beantwoordt de lokroep van de wilde koffie?

2009-07-07T16:35:00.002+02:00

Short on cash en tot boven de oren vervuld van muzikale zendingsdrang stel ik wel eens mixtapes samen om cadeau te doen homines sapientes sapientes die ik wel mag. Ik zeg “mixtape” maar eigenlijk zijn de nummers helemaal niet gemixt, gewoon achter elkaar geplakt. Ik zeg “mixtape” maar eigenlijk zijn de nummers gewoon op CD gekwakt. Ergens is een vinylpurist een brandstapel aan het bouwen met mijn naam op.

De compilatie waar ik het hier over zal hebben, draagt de titel WWPPD?, short for What Would Pieter Petit Do?. De genaamde Petit kent u allen als de zelfverklaarde CLO en CCO van Kickass Records. Geen idee wat hij daar mee bedoelt maar het bekt wel lekker. WWPPD? was een geschenk van mij voor zijn vierentwintigste verjaardag in mei 2008.

Los van de knipoog naar WWHRD? zit in WWPPD? nog een diepere betekenis. Ik geef in het artwork zelf het antwoord “PPWDIH!”, short for Pieter Petit Would Do It Himself! Petit is immers een groot fan van DIY en alles wat daar naar riekt. Dus vulde ik het artwork met een alfabetische lijst artiesten en een alfabetische lijst titels. Aan Petit om uitvoerders en nummers aan elkaar te koppelen in een juiste volgorde. Achteraf door mij te quoteren op twintig punten. Ik volgde toentertijd de lerarenopleiding en daar zijn een paar dingen van blijven plakken.

01. Frank Zappa & The Mothers Of Invention – What’s The Ugliest Part Of Your Body?. Picture Guy Mortier als hippie begeleid door de twaalf apostelen die als ontbijt Duvel in de cornflakes gieten. Een doo-woppastiche die enkele antwoorden formuleert op de existentiële vraag bij uitstek. Wat Petit zijn lelijkste lichaamsdeel is, vertel ik u wel een andere keer. (Klik!)

02. John Cale – Heartbreak Hotel. Een Welshman met een voorliefde voor noise zet the King tegen de muur twee jaar voor die er effectief het bijltje bij neerlegt. John zat ooit in the Velvet Underground. Onthoud die naam, hij gaat nog van pas komen. (Klik!)

03. Tom Waits – Frank’s Wild Years. Vergeet Shrek 2, vergeet uw naam en uw adres, vergeet dat ik nog schulden heb bij uw ouders. Onthoud enkel dit oeroud verhaal over Frank, zijn zagende misses, die een goede bloody mary in elkaar kan draaien en haar chihuahua Carlos, die een huidziekte heeft. (Klik!)

04. Peter, Paul & Mary – Don’t Think Twice It’s Allright. Peter, Paul & Mary zijn voor Bob Dylan wat Blink 182 is voor the Ramones. Ik ben werkelijk de koning van de analogie. Voor alle duidelijkheid: Don't Think Twice It's Allright is geschreven door Dylan. Ik dacht altijd dat het betekende Denk Geen Twee Maal Dat Het In Orde Is. Blijkt het eigenlijk iets als Denk Er Geen Twee Keer Over Na: Het Is In Orde te moeten zijn. De Engelsche tale is wondersoet. (Klik!)

05. Cat Power – (I Can’t Get No) Satisfaction. Onherkenbare akoestische versie van de meest afgezaagde Stonesklassieker. De cover is ondertussen zelf al een soort cliché bij hippe indiejongeren. Cat Power heeft naar het schijnt een drankprobleem. Ik vind haar direct een stuk sympathieker. (Klik!)

06. Nancy Sinatra & Lee Hazlewood – Some Velvet Morning. De dochter van Ol' Blue Eyes doet iets mooi met een cynische cowboy. Hij had eerder al These Boots Are Made For Walkin' voor haar geschreven. Nancy zou op rijpere leeftijd naakt gaan voor Playboy. Lee is vorig jaar gestorven. Boots is in de handen van Jessica Simpson gevallen. Some Velvet Morning blijft zweven in ongrijpbare pracht. (Klik!)

07. The Modern Lovers – Roadrunner. Fanatieke fans van the Velvet Underground - ik zei toch dat die naam nog van pas ging komen - vinden het warm water uit met slechts twee akkoorden. Kent u veel nummers met als eerste regel "One two three four five six"? The Sex Pistols hebben dit nog gecoverd. Sterker nog ze hebben het gespeeld in Lokeren of all places. Frontman Jonathan Richman ging later - horresco referens - akoestisch en dook op in There's Something About Mary. Cameron Diaz kan mij krijgen als ze haar best doet. (Klik!)

08. The Velvet Underground – The Murder Mystery. Weer die naam! U mag hen ook the Velvets noemen, als u het lief vraagt. Hun eerste LP, die met de banaan, is de heilige graal van de popmuziek. Dit was zowat hun laatste experimentele nummer. Meerdere stemmen boksen links en rechts tegen elkaar op en niemand wint. Iedereen knock-out. Geen idee wie er vermoord werd of door wie.

09. dEUS – The Architect. Beetje voor de hand liggende keuze voornamelijk om ’t CD-tje vol te krijgen. Mauro Pawlowski kan mij krijgen als ik mijn best doe. Nederig zal ik mij aan zijn voeten leggen om zijn bevelen af te wachten. Naakt spek bakken is levensgevaarlijk. Ik heb het uit goede bron. (Klik!)

10. Captain Beefheart & The Magic Band – Dachau Blues. De enige artiest die meer genamedropt dan beluisterd wordt. Blues is het muziekgenre waar het allemaal mee begonnen is. Dachau was een concentratiekamp net buiten München. Als de Holocaust echt gebeurd was, zou ik die zeker niet ontkennen. Vraag maar aan my main man Bartje De Wever. Historici onder elkaar, dat geeft immer vuurwerk.

11. La Muerte – Wild Thing. Geheimzinnig Belgisch combo neemt een afgezaagde classic en dompelt hem onder in een badkuip cyanide en feedback. Zo goed als nieuw!

12. Kyuss – Thong Song. Niet te verwarren met het gelijknamige nummer van Sisqó. Dit is half op het lijf van Petit geschreven en half niet. "My hair is real long / No brains all groin / No shoes just thongs / I hate slow songs." Ik verzeker u dat ik petit nog nooit op lang haar heb kunnen betrappen. Wij gaan nogthans way back. (Klik!)

13. Peeping Tom – Not Alone (Dan The Automator Redux). Peeping Tom is een Australische stonerband. Dit is echter een andere Peeping Tom:e en project rond Mike "Workaholic" Patton. De Redux bestaat eruit dat Dan The Automator een portie gitaren met de deur in huis laat vallen. (Klik! De clip is het origineel.)

14. The Roots - !!!!!!!. De vetstrakke hiphopgroep uit Philadelphia aapt een halve minuut Bad Brains en Minor Threat na. Iedereen heeft een hobby nodig.

15. The Detroit Cobras – Hot Dog (Watch Me Eat). Raad zelf maar waar ze vandaan komen. Dit garagegezelschap speelt meestal covers van vergeten soulnummers. Dit was hun eerste eigen compositie. Frontmokkel Rachel Nagy werkte in een vorig leven in een stripclub en een slachthuis. Een hotdog is een snack bestaande uit een broodje, een worstje, een lading zuurkool en saus naar keuze. Mayonaise bestaat voor vijfentachtig procent uit vet.

16. The Renegades – Charge!. Surfrock die zichzelf Ennio Moricone waant en plat op zijn bakkes gaat terwijl op de achtergrond de cavalerie chargeert. Als ik ooit mijn zombiewestern anno Leuven Vlaams draai, vraag ik the Renegades voor de soundtrack. Geproduceerd door de legendarische ritselaar Kim Fowley.

17. Kraftwerk – Showroom Dummies. Toepasselijk want stiekem is Petit ook maar een aandachtshoer zoals wij allemaal. Ik ga er voor het gemak maar van uit dat u weet dat Kraftwerk voor de synthesizer hetzelfde betekende als Jimi Hendrix voor de gitaar. Alleen is er nooit iemand van Kraftwerk gestikt in zijn kots. Neen, de heren houden meer van wielersport enzo. (Klik!)

18 Ben Frost – We Love You Michael Gira. Een klein nummertje om Petit te pesten en te testen. Wij zagen Ben Frost vorig jaar te Stuk. De brave man had zes lokale gitaristen op een rij gezet en bewerkte hun improvisaties met de laptop. De geluidsbrij die daaruit voortkwam heeft Petit na een half uur weggejaagd. Nog een kwartier later ben ik hem gevolgd. Onder de zes gitaristen was ondermeer die kerel met zijn raar haar van Soon en Confuse The Cat. Michael Gira was vroeg noisemeester bij Swans, tegenwoordig doet hij het - horresco referens - akoestisch.

19. Lou Reed – Dirty Blvd. Nog iemand uit the Velvet Underground – ik zei toch dat die naam nog van pas ging komen. Aangevuurd door dit nummer zette Nonkel Lou met de plaat New York de tweede helf van zijn solocarrière vrolijk in gang. "Your poor huddled masses, let's club 'em to death / and get it over with and just dump 'em on the boulevard." U gelooft vast wel dat het leven in New York geen pretje moet zijn. (Klik!)

20. Frank Zappa & The Mothers Of Invention – What’s The Ugliest Part Of Your Body? (Reprise). Als we eindigen waar we begonnen, is de cirkel rond. Het lelijkste lichaamsdeel van Petit is zijn rechterknie. Maar hij heeft wel mooie oorlellen. Ik droom er al lang van die op te vrolijken met wat oorbellen. Hij wil niet. De conservatieve lul. (Klik!)

Dat was dus de juiste oplossing van Petit zijn huiswerk. Alleen heeft hij zijn huiswerk nooit afgegeven, de tamzak. Dat wordt wederom een dikke tweede zit. Als u mij nu wil excuseren, ik moet iemand een portie clandestiene modder in de nek smijten. Wie is er hier therapiedoof?

Ramen & ondergoed

2009-06-28T09:08:00.000+02:00

(Tekst van mijn lezing in het Amsterdamse Perdu op vrijdag 26 juni 2009. Riep uiteenlopende reactie op. "Onderhoudend, dat wel, maar niet je beste. En nogal irrelevant buiten het kader waarin je het ongetwijfeld moest plaatsen," aldus GW. "Het is een spreektekst blijkbaar, dus zal ik niks zeggen over cd met kleine letters en andere redactieshizz. Ik ben lief. Een betoog beginnen met een definitie uit Van Dale is al honderdduizend keer gedaan en héél gemakkelijk. Je stelling "definities zijn veel te meta" vind ik dan wel weer een hele goeie. Maar ik ben een vreemd knulletje. Je betoog is gek opgebouwd. Je begint ergens, halfweg stop je, je begint over iets anders, halfweg stop je. En dan plots heb je een heel goed einde, met een heel goede Arno quote, maar niemand weet hoe je daar bent geraakt. Je boodschap is er eentje om akkoord mee te gaan. Is het dat wat je wou? Of ook nog een kasteel en een gouden pony?" aldus San F. Yezerskiy. "Ik vond het echt een verbazend leuk stuk," aldus Big Nasty J.. Wie heeft er dan gelijk?)

Het Van Dale Groot Woordenboek van de Nederlandse taal, editie 2005 omschrijft “definitie” als “samenvattende omschrijving van de kenmerken van een begrip, zodat het niet met een ander verward kan worden”. Uiteraard is de definitie van “definitie” te meta om betrouwbaar te zijn. Dus zou ik deze piste al meteen willen verlaten en het lompe substantief “definitie” willen inruilen voor het veel frivolere adjectief “definitief”.
Volgens Georg Hegel is muziek de kunst van de ziel, rechtstreeks gericht op de ziel. Dat had hij goed gezien, de oude nicht. Zelf houd ik ook wel van muziek. Vroege gabber enzo. Laten we maar even op inzoomen op popmuziek. Ik ben ter slot van rekening een gewaardeerd popkenner.
Wat definitief is, is afgesloten, volledig, klaar, helder, duidelijk. Wat definitief is, had evengoed in een museum kunnen liggen, open en bloot tentoon gespreid voor een meute voyeuristische Japanse toeristen. In de popmuziek is het voorbeeld bij uitstek van iets definitiefs de verzamel-CD. Of neen, in de popmuziek wil de verzamel-CD het voorbeeld bij uitstek van iets definitiefs zijn. Ik kan u nu al verklappen dat de verzamel-CD daar zelden in slaagt. Dat de beste verzamel-CD’s daar ook niet in willen slagen.
Ik heb een goedkope, obscure verzamel-CD van Tom Jones waarop alle nummers crappy live-opnames zijn. Bedrog, oplichterij, voor de mensen te kloten. Maar eerlijk is eerlijk: eigen schuld dikke bult: waarom zou ik in Gods naam een CD van Tom Jones in huis moeten hebben?
Op Greatest Hits: My Prerogative van Britney Spears staan van de nummers (You Drive Me) Crazy en Boys enkel remixes. Wederom bedrog, zelfde schuifje als die live-opnames. Gelukkig heb ik My Prerogative niet in huis. Ik heb ook geen plannen om die nog in huis te halen. Een goede vriend van me heeft hem wel. Maar die bezoekt dan ook regelmatig een psycholoog. Maar het gaat om het principe.
Niet enkel Tom Jones, Britney Spears en andere oppervlakkige artiesten zijn schuldig aan dergelijk bedroog. Nemen we bijvoorbeeld Peaches: the Very Best of the Stranglers. Leuk hoesje. Alle hits lijken er op te staan. Genoeg niet-hits om interessant te zijn. Niet te duur. Mee naar huis nemen dus. Ik denk dat ik hem gekocht heb in de Free Record Shop in Brussel. Die Free Record Shop is er ondertussen niet meer. Dat gebouw is zelfs al gesloopt. Geen idee wat ze er nu mee gaan aanvangen.
Maar die CD dus. Het verraad slaat pas toe als blijkt dat (Get A) Grip (On Yourself) er in een remix uit 1989 op staat. 1989! Ik was toen verdomme vier jaar. Of vijf als ik al verjaard was, als je het optimistisch bekijkt. Ik ben muzieksnob genoeg om sowieso – ik zou bijna zeggen per definitie – het origineel te verkiezen. Hoe goed die remix ook moge zijn. Het origineel stamt uit 1977.
Om maar te zeggen dat zo’n verzamel-CD nooit definitief is. Ook al dragen ze dan namen as “the definitive collection”, “the greatest hits” of “the best of”. Zelfs de groten der groten ontsnappen niet aan dit soort muzikale geschiedenisvervalsing. Op 1962-1966 van the Beatles, beter bekend als De Rooie, staan enkel eigen nummers. Terwijl deze fabuleuze vier heren zeker in hun beginperiode plenty covers hebben gespeeld, opgenomen en uitgebracht.
Interessant wordt het pas als een artiest een dergelijke subjectiviteit expres gaat uitbuiten. Ik denk met name aan Decade, de legendarische driedubbel-LP waarmee Neil Young zijn eerste tien jaar als muzikant boekstaafde. Zes zijden pikzwart goud waarop grote hits verbroederen met obscure shizzle en onuitgebracht materiaal. Tegenwoordig te verkrijgen als dubbel-CD. Dat zijn dan twee zijden helder zilver waarop grote hits verbroederen met obscure shizzle en onuitgebracht materiaal. Van Neil Young is sinds een jaar of vijf ook een Greatest Hits te verkrijgen. Dat drie vierde van de nummers daarop ook al op Decade stonden zegt genoeg.
Neil Young heeft een haat-liefdeverhouding met dat soort compilaties. Zijn lang verwachte maar onlangs dan toch echt verschenen Archives-box kan dan ook gezien worden als een opgestoken middelvinger naar het definitieve. Een middelvinger die een echo vindt in Bob Dylans Bootleg Series die ondertussen ook al weer uit acht forse volumes bestaat, in totaal een vijftiental welgevulde CD’s.
Voor alle duidelijkheid, ik bezit die Archives en die Bootleg Series ook helemaal niet hoor. Ik ben maar een arme student. Zullen we hier toch maar uit concluderen dat “definitief” relatief is? Dat de discussie besloten kan worden in het nadeel van “the best of” van “the greatest hits”?
Of zoals Daan Stuyven onlangs in Humo stelde: “Ik heb wel het gevoel dat mijn beste werk nog moet komen, dat ik al heel veel omwegen heb gemaakt. Ik zou graag ooit een Best Of uitbrengen en die Omweg noemen.” Een andere Belg, onze nationale volksdichter Arno heeft iets soortgelijks voor. Ik citeer even uit de biografie Arno - Een Lach En Een Traan van Gilles Deleux uit 2007:
“Firmin Michiels mag op zijn hoofd gaan staan, Arno verandert niet van gedachten. Geen sprake van om de volgende plaat een best of, een greatest hits of wat dan ook te noemen. Na oeverloze palavers bereiken de zanger en zijn artistieke directeur toch een akkoord. De plaat zal Tracks From The Story heten. De titel is duidelijk genoeg om te begrijpen dat dit een compilatie is. En zo wordt netjes een benaming vermeden, die Arno beledigend vindt en in tegenspraak is met al wat hij tot hier toe heeft gedaan, gezegd en gedacht.”
Arno heeft gelijk. Daan heeft gelijk. Ik heb gelijk. Definitief is relatief.

Yasmine haar mat is dan ook geen fun

2009-05-21T09:20:00.000+02:00

Postrock is een Hydra met veel hoofden, een café met veel bieren, een huis met veel kamers. In die zin valt de meest recente verbouwing in het genre op de rekening van Six Hands te schrijven. Deze dappere Noord-Limburgers hebben hun eerste demo afgeleverd en die mag er meer dan zijn.

De heren spelen een uiterst melodieuze, lichtjes funky variant. Postrock voor beginners. Misschien niet de ideale introductie tot het genre maar weten beginners veel. De heren zijn maar met drie wat wil zeggen dat iedereen lekker veel mag spelen. Bas en drum spelen een huppelend spel waarop de gitaar afwisselend kristalhelder en schurend noisy mag dansen.

Voor de prijs moet u het niet laten en het artwork is een totale meerwaarde. Zonder iets te verklappen: er zit een handenmotief in. Helaas past het formaat in geen enkel CD-rek. Zal Six Hands de wereld redden? Joost Zwagerman mag het weten.

Come on up to the house where nobody lives

2009-04-15T12:45:00.000+02:00

Health op het Dominofestival in de AB. Zondag 12 april MMIX. Pasen.

U bent als ik zo vrij mag zijn een wonderbaarlijk schepsel

2009-04-04T22:22:00.003+02:00

Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank. Dank.

Apartheid over de waarheid

2009-01-27T09:52:00.001+01:00

Verdwaald in de supermarkt

Ik moet maken dat ik hier weg raak. Al is dat het laatste dat ik ooit doe. Ik kan niet meer gelukkig winkelen. De rek is er uit. Het ruikt hier naar katteneten. Ik haat katten. Ik wil geen kat. Die zijn klauwen scherpt aan mijn woonst. Die langzaam dik wordt en niet van mij houdt. Katten helpen niet als de eenzaamheid toeslaat. Ik ben hier niet. Dit gebeurt niet. Waar ben ik? Ik ben verloren gelopen in de Grote Vrolijke Supermarkt en ik zal hier altijd moeten blijven.
Een rek met cornflakes in alle maten en soorten. Verrijkt met zes vitamines. Cornflakes. Cornflakes. Cornflakes, Cornflakes. Cornflakes, Cornflakes, Cornflakes, Cornflakes, Cornflakes. Naar links dan maar. Chips in alle maten en soorten. Ze smelten in je hoofd en niet in je hand tot je hoofd zelf smelt. Naar links dan maar.
De drankafdeling. Alcohol die toeslaat op lijf en leden als een gouden baksteen omwikkeld met citroen. Bier, de grootste uitvinding in de geschiedenis van de mensheid. Rum, het ware geloof dat de geest kalmeert. Whisky, moet je altijd bij hebben om slangenbeten te ontsmetten. Breezer, bezorgt alcohol een slechte naam. Champagne, bier met connecties. Bier, de grootste uitvinding in de geschiedenis van de mensheid. Het wiel was ook niet slecht natuurlijk maar dat werkt minder goed in combinatie met pizza. Overal is hier hetzelfde. Ik moet hier weg voor ik hetzelfde blijf. Naar rechts dan maar. Afwisseling van spijs doet kotsen.
Vleesafdeling. Niets uit het rek pakken. Thuis in de keuken heb je meer dan genoeg vlees. Als je straks je vlees op hebt, krijg je pudding. Hoe kun je nu pudding eten als je je vlees niet ophebt. Vlees is moord, zeggen ze wel eens. Lijkt me eerder wettige zelfverdediging. Doodslag ten hoogste. Maar ik heb een goede advocaat. Een dure in ieder geval. Als we geen dieren mogen opeten, waarom heeft God hen dan van vlees gemaakt? God heeft vast een goede advocaat. Misschien moet ik advocaat uit het drankrek halen. Misschien loop ik beter door. Vis. Godverdomme. Minderwaardig vlees. Als ik één ding ooit zou kunnen missen: vissen. Bovendien ontsnappen de grootste vissen altijd.
Weer naar rechts? Terug naar links? Rechts is het nieuwe links. Toch maar naar links. Wie op zijn zestiende niet links is, heeft geen hart. Wie het op zijn zesentwintigste nog is, heeft geen verstand. Melkproducten. Zuivel. Het werk van de duivel. Melk is goed voor elk. Maar van melk word je lelijk. De supermarkt is altijd al vuil geweest maar nu is hij ook lelijk. Honderden liters melk. Ongeopend en houdbaar tot de aangeduide datum. Na opening gekoeld te bewaren en snel te consumeren. De eerste stap naar een beter leven met gezondere voeding. Geen microgolfoveneten meer, geen verzadigde vetten meer. Beter slapen, geen nachtmerries meer, geen paranoia meer. Er komt een nieuwe ijstijd aan. Vlucht nu je nog kan. Neem het geld en vlucht. Vlucht hier terug naar links.
Fucking frisdrank. Gij zult geen Coca-colaproducten kopen. Het elfde gebod. De elfde suggestie. De spots verblinden mijn ogen. Als hier een struik zou staan, hij zou het vuur wel leren hoe je moet branden. De Heer zou hier verschijnen. Als een herder die de zwakken begeleidt door de vallei van duisternis. Hij houdt een oogje op zijn broer. Hij vindt de verdwaalde kindjes. Verdwaald in de supermarkt. Ik moet hier buiten geraken al is dat het laatste dat ik ooit doe. Ik kan niet meer gelukkig winkelen. Dit is hier niet. Dit verdwijnt allemaal. Ik ben helemaal verdwaald. Het lijkt wel alsof iemand de rekken verplaatst om mij te misleiden. Ik ben helemaal verdwaald. Ik ben de weg meer kwijt dan Jezus die tapdanst op een trouwfeest. Dan Tom Boonen die aan de coke zit.
Houd je aandacht erbij. Blijf bij de les. Neem de bocht aan het einde van het rek. Verse groenten. Fuck. Het meisje van mijn dromen hield van verse groeten. Tomaten. Het woord alleen al doet mij panikeren. Tomaten kennen geen logica. Ik zou ze moeten vangen, groen verven en braden. Eindeloos laten sudderen in een vette pan. Haal rustig adem en wandel gewoon verder. Sla. Nog erger. De combinatie sla en ei zal heersen over hemel en aarde. Gelukkig staan de eieren hier nergens in de buurt. Die bivakkeren in hun nergensland en maken plannen die niemand uitvoert. Ik ben geen eiman. Ik ben geen walrus. Ik heb het niet zo op salade.
Haal rustig adem en wandel gewoon verder. Niet lopen. Dat valt op. Niet snelwandelen. Dat valt op. Niet joggen. Zeker niet joggen. Als je jogt blijf je gezond tot je doodgaat. Zou dat geen zonde zijn. Het is onnatuurlijk om rondjes te lopen in een stad. Tenzij je een dief bent of een slachtoffer die er een achterna zit. Ik word zenuwachtig als ik mensen zie joggen. Het liefst van al zou ik mijn hond achter hen aan sturen. Ik heb geen hond. Fucking allergieën. Een hond valt niet te vertrouwen. Ze bijten met hun tanden als ze er zin in hebben. Mensen in de buurt van honden zouden altijd een stok bij de hand moeten hebben. Of een bot, een hond bijt niet terug als hij geslagen wordt met een bot. Heb je een hond, steek hem in de fik maar pas op: je mag pas aaien als hij helemaal is uitgebrand.
Negeer gewoon die groenten. Zet er flink de pas in. Tijdschriften, kranten, in wat voor val ben ik getrapt? Ik weet al niet meer hoe lang ik in deze supermarkt rondwandel. Mijn bijl is bot al heb ik niets omgehakt. Als je wil mag je me tonen waar ik heen moet in deze supermarkt. Desnoods op blote voeten. Alle wegen leiden naar Rome, alle wegen leiden uit de supermarkt. Behalve die van mij. Ik moet hier weg geraken. Er moet ergens een beter leven zijn. De tijd brengt verandering met zich mee.
Wat als ik hier dood ga? Ik wil niet eindigen op een tekenfilmkerkhof. Ik vind deze dingen niet meer plezant. Dit is een vreemde wereld. Misschien is het de Derde Wereld. Misschien kom ik hier voor het eerst. Ik spreek de taal niet. Ik heb geen geld op zak. De beste dingen ter wereld zijn gratis maar ik heb geld nodig. Ik geef niet veel om geld. Ik kan er geen liefde mee kopen. Hou op met mijn tijd te verspillen en geef me geld. Vandaag ben ik nog hier maar morgen ben ik weg. Iemand moet het gelag betalen. Vandaag bezit ik je liefde maar morgen de wereld. Ik ben een Nazi en ik vecht voor het vaderland. Als kleine jongen werd ik gepest. De wereld staat in brand en niemand kan hem blussen behalve ik.
En nu komt het einde in zicht. Ik zie de uiteindelijke uitgang. Ik heb door elke gang gewandeld op mijn manier. Er waren momenten dat ik er tot over mijn oren in zat. Nu vind ik het allemaal plezant met tranen in de ogen. De veiligheidscamera’s kunnen tonen dat ik klappen heb gekregen. Op een dag zal ik weg zijn en wat dan? Verdwenen zonder een teken te geven of te nemen en het puin dat ik achterlaat is niet langer lachwekkend. Ik ben mijn naam vergeten, ik denk dat ik zot word. Mijn vrienden vertellen mij leugens en ik ga sowieso dood. Ik heb u geschreven om uw komst te vragen maar het lijkt enkel uw komst te vertragen. Ik geloof niet dat ik gered kan worden, en als het kon dan wou ik het niet. Ik ben hier niet. Ik verdwijn. Ik was verdwaald in de supermarkt. Ik kon niet gelukkig winkelen. In het gezelschap van lawaai maakt de stilte mij eenzaam. Daar begint de ellende al. Op maandag. Op dinsdag. Op woensdag. De hele godganse werkweek lang een gigantisch infarct van middenklasse gezinswagens die akelig perfect aansluiten bij de middenklasse gezinnen die ze met onverholen trots en een kleine, kleine lening aangeschaft hadden. Maar we blijven volhouden, niemand geeft ooit op. Iets in mijn hoofd heeft een gevaarlijk standpunt ingenomen. Mijn rechterarm streelt het wapen. Zwart is het en koud en met precisie gegoten uit dodelijk staal. Speciaal gekocht met het oog op die ene heerlijke opdracht, meer dan waarschijnlijk de enige en meteen ook allerlaatste opdracht. Ik tel voor het laatst af.

Een recept voor een boek

2008-12-15T01:17:00.002+01:00

Vanavond hangen Mauro Pawlowski en Ramsey Nasr de geletterde mens uit in de Leuvense cultuurtempel 30CC. Reden genoeg om namens studentenkrant Veto een foontje te plegen met meneer Pawlowski. Enkele uren later zou hij in Vorst Nationaal de Vantage Point-tour van dEUS tot een eind brengen. Hieronder kan u de volledige versie lezen, wat in Veto staat, is serieus ingekort.

GSS: In eerdere interviews werd nogal nonchalant gedaan over deze Geletterde Mensen-tour.
Mauro Pawlowski: Dat is een misverstand. We hebben wel degelijk hard gewerkt. Er is een tijd voor feesten en ook een tijd voor werken. We hebben er toch serieus wat tijd in gestoken.
GSS: Gaat iedere avond er hetzelfde uitzien of is er ruimte voor spontaniteit?
Pawlowski: Er is een setlist maar er gaat wel degelijk geïmproviseerd worden, vooral door mij eigenlijk. Ik twijfel nog altijd of ik mezelf kan zijn of dat ik een rol moet spelen.
GSS: Welke rol zou dat dan zijn?
Pawlowski: Ook mezelf maar dan in een net iets andere versie. Er is een verschil tussen privé en publiek. Ik weet nog niet hoeveel ik privé moet houden. Dat zien we wel als ik er sta.
GSS: Speelt Ramsey Nasr altijd zichzelf of altijd een rol?
Pawlowski: Beide. Als je dat ziet, is dat eigenlijk heel vanzelfsprekend. Ik wil het niet serieuzer maken dan het is. Ik kan het alleen maar letterlijk zeggen zoals het is.
GSS: Bij de tour hoort een poëziebundel, wanneer komt die precies uit?
Pawlowski: Die zou binnenkort wel gedrukt moeten worden. Ik breng die namelijk uit in eigen beheer. Ik moet die zelf nog gaan halen bij de drukker ergens in Brussel. Een goede vriend van mij Jef Cuypers, die de vormgeving heeft gedaan, zal mij wel iets laten weten.
GSS: Heeft u al een titel?
Pawlowski: Tonelen Van Kalme Waan.
GSS: Niet echt iets waarmee we u associëren.
Pawlowski: Story of my career. Hoe vaak ik al gehoord heb: “dit hadden we niet echt van u verwacht.” Je moet het zelf toch wat interessant houden. Mensen betalen om mij te zien en kopen dingen van mij: klant is koning.
GSS: Gaat u bij het schrijven anders te werk in het Nederlands dan in het Engels?
Pawlowski: Ja, maar ik moet wel zeggen: ik ben opgegroeid in een cité in Limburg. Ik wil het niet tot in den treure over mijn afkomst hebben. Nederlands is voor mij eigenlijk nog altijd een vreemde taal. Ik heb die wel min of meer onder de knie en Engels is mijn tweede taal. Ik moet mij nog altijd concentreren om proper Nederlands te spreken. Een soort migrantenslang is mij met de paplepel ingegeven. Dat is mijn echte eerste taal maar dat klinkt hopelijk wat exotisch. Dan heb ik iets te vertellen in mijn interviews.
GSS: Weet u op voorhand of u een gedicht of een liedtekst schrijft?
Pawlowski: Dat moet ik op voorhand uitmaken, ja. Mogelijk zijn er evenveel verschillende soorten poëzie als er mensen zijn die het schrijven. Het kan wel gebeuren dat ik aan een liedje begin en denk: dit wordt niks maar hier kan ik wel een gedicht van maken. Ik ga er wel altijd aan zitten met een bepaald doel: dit wordt of een gedicht of een liedtekst. Dat lukt alles behalve altijd. Ik schrap ook veel, zoals gebruikelijk is bij iedereen. Ik moet wel zeggen: als ik een gedicht schrijf met een zeer strak rijmschema, dan is dat zeer gauw als liedje te gebruiken, een traditioneel liedje met een doorsnee melodie. Als het gedicht iets vrijer is, dan is dat voor mij ook geen probleem om daar muziek onder te zetten.
GSS: Wat voor invulling zou u zelf geven aan de oproep “behoud de begeerte”?
Pawlowski: Ik hoef de begeerte helemaal niet te behouden. Die vraag komt zelfs niet eens in mij op. De begeerte zal er altijd zijn. Ik kan me niet voorstellen dat die er niet is. Wat begeerte ook wil zeggen, want ik begrijp eigenlijk niet goed wat er mee bedoeld wordt. Behoud de begeerte: welke begeerte? De begeerte om andere mensen op te gaan zoeken? De begeerte om dingen te maken? De begeerte om te leven? De begeerte om te vreten en te zuipen? De begeerte om iets te betekenen? Er zijn verschillende soorten begeertes. Sommige begeertes heb ik helemaal niet nodig of wil ik niks mee te maken hebben. Als ik eerlijk ben, ben ik altijd een beetje grof.
GSS: Tot eind januari tourt u nog met Ramsey Nasr. Wat staat er daarna op de agenda?
Pawlowski: Ik ga met Wim Vandekeybus op tournee. Ik speel live muziek met twee andere muzikanten bij zijn nieuwe dansvoorstelling. Ondertussen gaan we ook de nieuwe dEUS-plaat schrijven en opnemen. Mijn soep is gemaakt tot op zijn minst 2010.
GSS: Welke muzikanten werken mee bij die dansvoorstelling?
Pawlowski: Elko Blijweert en Jeroen Stevens. Elko heeft veel gespeeld met Rudy Trouvé en Jeroen Stevens drumt bij Pawlowski, bij zijn eigen groep I Love Sarah en bij Laïs. Met zijn drieën gaan we Wim Vandekeybus begeleiden.
GSS: Vanavond is het laatste optreden van de Vantage Point-tour. Bent u daar zenuwachtig om?
Pawlowski: Nee, eigenlijk gaan we gewoon door. We gaan niet morgen repeteren ofzo. We gaan even rustig aan doen en demo’s uitwisselen. We hebben al veel opgenomen: repetities en halve ideeën. Het werk gaan gewoon verder. Maar mijn systeem is dat ik elke dag ook wel een beetje verlof neem. Dan moet ik dat allemaal niet in één keer doen.
GSS: Heeft u vandaag al verlof genomen of is dat voor vanavond?
Pawlowski: Ik ben eigenlijk nu een beetje verlof aan het nemen. Ondertussen praat ik wat over mezelf. Ik zit hier even rustig in een hoekje leden van de hardwerkende dEUS-crew in de gaten te houden. Het moet, eh. Ik ben de vedette die overal binnenkomt en iedereen lastig valt met zijn aanwezigheid. Ik ga hier met pek en veren weggedragen worden.
GSS: Heeft u al een idee welke richting de nieuwe dEUS-plaat kan uitgaan?
Pawlowski: Het plan is om nog meer samen te schrijven dan voordien. Dat mensen niet enkel met arrangementen afkomen maar echt met stukken van nummers. Dat is een beetje het plan maar je weet nooit waar dat gaat uitkomen. Het is altijd goed om iets te hebben van waaruit je kan beginnen: een richting die je na verloop van tijd kan laten vallen.
GSS: Twee weken geleden is Marc Vervenne, de rector van de KULeuven afgezet, wat zou uw eerste beleidsdaad zijn als u hem mocht opvolgen?
Pawlowski: Ik zou veel strenger zijn maar niet op alles. Wel op het studeren en het studiemateriaal. In het privé-leven zou ik decadentie aanmoedigen na een bepaald uur. Op school wil ik het strak houden, denk ik. Met lijfstraffen: niet echt overdreven maar lichte tikken, vernederende tikken op het achterhoofd. Het mag geen pijn doen maar het moet wel een beetje vernederend zijn. Ik heb net een telefoontje gehad van een of ander occult genootschap in Leuven dat de universiteit in handen heeft en dat alles beslist.
GSS: Iets Da Vinci Code-achtig?
Pawlowski: Eerder iets Willy Vandersteen Code-achtig. Je zal er wel van horen.
GSS: Heeft u goede voornemens voor 2009?
Pawlowski: Nee. Mijn grote voornemen is geen goede voornemens hebben voor 2009.
GSS: Heeft u een kerstwens voor onze lezers?
Pawlowski: Ik wens de lezers van Veto een gulzig jaar en gratis WC-papier toe.
GSS: Dank u wel.

Zen arcade fire

2008-11-20T14:52:00.005+01:00

(Jawel: een nieuw pareltje uit de archieven van Geert S. Simonis. Waarschijnlijk het beste optreden dat ik dat jaar heb gezien. Mijn gezelschap bestond uit de gezusters Loor en Oor en mijn tweede lief. Sic transit gloria mundi.)

Satan op het podium
Mauro Pawlowski & the Grooms, ABClub 04-02-2004
Mauro Antonio Pawlowski, man van duizend en één namen, duizend en één nevenprojecten en duizend en één muziekgenres, is nog maar eens begonnen aan een verovering of beter herovering van alle podia van Vlaanderen. Na de waanzin van de Evil Superstars en de straight forward rock van de Songs from a Bad Hat-CD mixt hij the best of both worlds begeleid door het zootje ongeregeld also known as the Grooms. Helse rockers met een metalsmaakje boven funky baslijnen en het geheel overgoten met een sausje feedbackende gitaren en rare geluidjes uit de synthesizer. Satan zit niet langer in Mauro’s ass maar heeft hem volledig overgenomen op het podium.
Bekende Grooms-nummers van de Ghost Rock-EP en voorlopig nog onbekende uit het vorige week verschenen Black Europe stonden broederlijk naast mekaar. Tegen zijn natuur in (naar het schijnt) werden ook oudere Mauro-nummers gebracht. Evil Superstars-stuff met een solo gebracht Sad Sad Planet als hoogtepunt al kreeg ook Holy Spirit Come Home (dat een tweede jeugd kreeg dankzij de soundtrack van Any Way the Wind Blows) een meer dan verdiende plaats in de bisnummers. Drie nummertjes uit het demonische Somnabula-project stonden zij aan zij met een prachtig Finish It All Off (With Love), misschien wel het hoogtepunt van het concert.
Met de Grooms heeft Mauro misschien de ideale groep verzameld om eindelijk de kloof tussen cultfiguur en megaster-in-België te overbruggen. Anderzijds is hij nog altijd te tegendraads om zich aan te passen. Hoe dan ook: rock on, al mag het voor mij gerust ook freejazz zijn!

Plastieken kunst

2008-11-08T10:22:00.002+01:00

The Mats Foundation.
Niemand weet waarom.
this blog post is an experiment by uMarket.it

Ben folds ain't the who, brother

2008-11-02T08:30:00.006+01:00

(Bijna vijf jaar geleden zag ik Monza voor het eerst in de AB. Het zesde keer dat ik Meuris en co aan het werk zag. Destijds was ik al een wannabe schrijver en een wannabe popkenner. Helaas had ik nog geen platform om mij te uiten. Speciaal voor u, lieve lezer, een bestoft stukje tekst uit De Archieven Van Geert S. Simonis. Nooit eerder gepubliceerd. Hell, in die tijd had ik de naam Geert S. Simonis nog niet eens bedacht. Vroeger was ik beter.)

IJsmooi
Monza – Elektrisch en Aangrijpend, Ancienne Belgique 29-01-2004.

Donderdag 29 januari jongstleden werd de Ancienne Belgique bestormd door de nieuwe Monza. Monza II, dixit Stijn Meuris maar dan telt hij nog optimistisch. In de rug gesteund door enkele nobele onbekenden maar ook door een K’s Choice-oudgediende bracht Meuris de theatertournee Elektrisch en Aangrijpend alsof de titel geen belofte was maar een vaststaand feit. Natuurlijk werd op voorhand gefluisterd dat Monza meer zanger + begeleidingsgroep is dan groep an sich. Natuurlijk werd er op voorhand geroddeld over de zelfmoord van Stijns vriendin, die naar buiten was gebracht in de pers. Natuurlijk wou de hele zaal eigenlijk Noordkaap zien.
Meuris, verkouden dus slecht bij stem, met baardje en Phil Collins-schoenen, bewees eens te meer dat autisme een muziekvorm is. Het podium was te klein voor zijn woeste éénmanspogo met flamenco-invloeden. Vanzelfsprekend had het publiek zich niet verzoend met de zitplaatsen, theatertournee of niet. De set dan: drie vierde van de Van God Los-CD in een herwerkt jasje (ik miste vooral het woedende vuurwerk van Mitrailleur), enkele nieuwe nummers maar zonder klassiekers in spé (al heb ik niets tegen nieuwe single Naar Men Zegt) en vier selecties uit het beste van Noordkaap (Panamarenko, Druk in Leuven, Een Heel Klein Beetje Oorlog en Ik Hou van U als semi-evident bisnummer). Toch slaagde Monza II er nergens in de magie van de Kaap te doen herleven. Vooral dan omdat Lars Van Bambost in de zaal zat in plaats van op het podium stond. (Ook Tom Van Laere zat in de zaal, de admiraal dus. En om helemaal te bewijzen dat ik die avond in goed gezelschap verkeerde kwam ik op café Tom Barman nog tegen.)
Conclusies, vraagt u?
Was dit het beste Monza-optreden ooit? Neen, maar het staat wel op een goede tweede plaats in mijn top zes van Monza-optredens. Is Monza anno 2004 de ultieme Noordkaapcovergroep? Ook niet, ondermeer Arme Joe ontbrak. Was het een gezellig avondje uit? Ja hoor. Gaan we Monza II nog terugzien tijdens de festivalzomer? Ik hoop het van harte, zo lang het niet voor zittend publiek is.

De kinderen van de kaart

2008-10-26T18:12:00.005+01:00

Short On Time, Kickass Fest, JH De Sojo, Kessel-Lo, België, zaterdag vijfentwintig oktober 2008.

The (national) noise conspiracy

2008-10-06T07:45:00.004+02:00

On Oktober second I interviewed Adem in the café of the STUK in Leuven. This is almost our complete conversation. A shorter Dutch translation appeared in the student newspaper Veto. You can read it here. Sadly enough I missed most of his performance later that evening because the opening act lasted way too long and I had other obligations. Mucho bummer, dude.
GSS: You’re here with your cover album Takes. Is that the show we’re gonna get tonight or are you gonna mix it up with your own songs?
Adem: I don’t have a set list so I never know what’s gonna happen. I’ve been touring for quite a bit now. The last few weeks it seems to be a mix. Quite equal between all three records.
GSS: Do you like not having a set list, not knowing what to do?
Adem: When I play solo: absolutely. It’s great fun. I can judge depending on the audience, the room, the venue. If I’m with a band it’s much easier to have a set list. Then we have plan. I don’t need a plan when it’s just me.
GSS: You also play in a improv band.
Adem: Assembly. It’s a project I started a while ago.
GSS: Does it still exist?
Adem: It exists when I can be bothered. When I’ve go time to make it happen.
GSS: Are you a fulltime musician or do you have a day job?
Adem: I am a fulltime musician. I used to make music for television programs. So they used to pay when I was having trouble. But it’s still music. So I’m very lucky.
GSS: When you decided to do a cover album, was there any inspiration from previous cover albums like the one Bonnie ‘Prince’ Billy did with Tortoise?
Adem: I tried not to think about it because there are so many cover albums out there. The reason why I wanted to make this record was I’ve been playing covers in my live show quite a bit. People came up to me: please, do you have a recording of this? The more people came to me, the more I thought I should make a record. I was going to do an EP, short, just four tracks or something, just for fans. It grew and grew and grew. I didn’t think I was gonna make a cover album. I thought: I’m gonna record a couple tracks I’ve been doing live. It just got bigger and bigger. The production got bigger and bigger. More important was the choice of songs. I wanted it to be nicely recorded. I wanted to go to a studio. My other records sound lovely but I did them all at home. I knew I wanted to work in a studio environment. Richer instruments, things like a grand piano, a harp. Those were the thing influencing me rather then existing music.
GSS: The songs you covered are from the period 1991-2001. How old were you in 1991?
Adem: I was about thirteen years old.
GSS: What kind of music did you listen to before that?
Adem: Lots of horrible stuff. I listened to a lot of grunge, which didn’t make it on to the record. There’s no Soundgarden on the record. There’s no Alice In Chains. Everyone listens to a lot of music. What was interesting was the music I was listening then that didn’t make in onto the record. Style wise I had to make a choice. Just the indie rock and that sort of thing. I didn’t do any free jazz or that sort of thing. I didn’t do any classical minimalism, which I really loved, still do. From the age of thirteen I was going to a lot of gigs. I’ve seen lots of punky pop music. The Camden scene, riot grrrl, that sort of things were happening. Radiohead didn’t make it on the records and I really wish they did.
GSS: The album got some nice internet buzz here in Belgium because you covered Hotellounge by dEUS. Can you tell me something about how you got to know their music?
Adem: I’ve been a fan of dEUS since before Worst Case Scenario. They played in London quite a lot. Every time they played, I’d be going crazy with my friends and dancing even as little kids. I would’ve been fifteen or something. When they were playing live, we were always there. I just loved them.
GSS: Do you still follow them today?
Adem: Less. It’s a long time ago. I think what they do is interesting, I do like their stuff but I’m not a fan like I used to be. I listen to their records but I don’t owe all their records.
GSS: There are quite some obscure songs on Takes that are like B-sides or seven inches. Do you think about a cover album as a way to educate your public in music?
Adem: Partly but that wasn’t the most important thing. I chose the songs because they were my favourite songs. If there was a choice – for instance with Smashing Pumpkins I could’ve done Today or By Starlight – I would choose the less obvious one. But not to get cool points. I never wanted it to be that kind of project. I’m not trying to be cool or trendy.
GSS: The Dutch website Kindamuzik reviewed your Homesongs album and concluded that the songs would’ve been instant classics had they been published thirty five years before. Do you agree with the retro feeling of those songs?
Adem: I like tot think more that they’re timeless. In thirty five years time let’s see what they’ll thing about us. It’s totally specific but it feels totally general so you get these thing that feel very personal but they’re personal to everyone. I hope that’s why they will last. The songs have lasted, people still listen to them now four years later. There’s no tricks, there are no production tricks. What you hear is what you get. There are lots of clever ideas but there a lots of clever ideas on a Joni Mitchell record from 1972. But if you listen to an album from the eighties you can hear it’s from the eighties.
GSS: You are part of Badly Drawn Boy’s band. Is there anything you learned from him?
Adem: I think I’ve learned no to drink a bottle of whiskey before I go on stage. That’s quite a good thing to learn.
GSS: Your mother could’ve told you that.
Adem: Yeah, it’s true. We were his live band, we didn’t record any of the stuff. He’s great company. He got very famous very quickly. That can’t be easy to deal with. I’m very pleased to be in my position where it’s a very strong forward motion.
GSS: Do you think there’s anything he learned from you?
Adem: We were very relaxed but we were also very serious about music all the time, even when you’re having fun. You’re still playing for people and you have a obligation to these people even when you’re having fun. I hope we learned a lot of each other in that.
GSS: You have many projects and bands. Do you have creative role in all of them?
Adem: I do have a creative role in everything I do. Like with Badly Drawn Boy I arranged it and chose all the instruments but it wasn’t my stuff, it wasn’t my ideas. It was just me translating someone else’s idea. I played double bass with people, I played guitar with people. I’ve never had a long time project where I wasn’t a major part of it. With Fridge, I’m definitely one third. I started Assembly. I’m the organiser of Homefires Festival. I’m quite a control freak. I have lots of ideas I want to talk about. Usually all of my music is very separate, they’re very different styles. What I’m playing tonight is honest, acoustic, heart warming music. Fridge is instrumental, experimental post-rock. Assembly is free jazz, free music. All the music is very separate, it’s not often they’re on the same bill. Even at festivals. They’ll be at different festivals.

GSS: Which of all those genres is the truest to yourself?
Adem: I’ve been doing post-rock since I was like fourteen. That’s really important to me. We’ve been putting records out with Fridge since ‘96 or ‘97, I can’t remember well. That’s a real part of who I am. But I’m finding more and more that singing and song based music is happening for me more and more. I find it hard to draw a distinction between what I give to different kinds of music. Even if they’re different genres I give the same thing to each one. When I play acoustic guitar, that doesn’t mean I don’t have the same spirit as when I’m playing a drum in a free instrumental band. I give the same thing.
GSS: Thank you very much.

Vrij hard klik

2008-09-23T04:36:00.008+02:00

Afgelopen zondag werd de Sojo sonisch geteisterd door een show van Kickass Records. Afgelopen zondag werd de Sojo fysiek geteisterd door onze aanwezigheid.

Another Effort. Poppunkers met technische problemen. Jongens waren ze maar aardige jongens. Ze coverden Milk Inc. maar niemand had het door. Ik heb toch niemand zien lachen. Another Effort nam met dit optreden afscheid van hun drummer. Ook al bestaat afscheiden nemen niet.

Break Of Day. De meest intense frontman van Vlaams-Brabant. Zeker nu die stronk dreadlocks van Homer om fiscale redenen naar Portugal is gevlucht. Break Of Day kon mij nog redelijk bekoren. Echt. Echt echt. Echt, echtig, echtend, echt.

Atlas Losing Grip. Energieke zweden met een Mike Watt-look-alike op drums. Verzin zelf maar iets grappig. Truth is dat ik met Meshuggah genoeg Zweden heb geschnitzeld voor een paar maanden. Twee van de Atlaskerels zouden slapen op een luchtmatras die ik heb opgeblazen. Ik heb de littekens om het te bewijzen. Ik houd intens veel van hun roadie. Vikings met dreadlocks zijn cool.

Niemand heeft zin in verhalen over karaoke.

Hier gebeurt niets

2008-04-26T16:40:00.003+02:00

Op een maanloze nacht werd ik onlangs aangerand in een duister hoekje Leuven. Een schim stopte me een pakketje toe en drukte me op het hart er iets moois over te schrijven. Thuisgekomen en gekalmeerd met menige borrel bleek ik te beschikken over Revenge Never Sleeps van Exit On The Left. Slechte groepsnaam, veelbelovende titel: er zijn plaatjes die een slechtere eerste indruk maken. Eens in mijn CD-speler gepropt, bleek er nog muziek uit te komen ook. Al bij al was die niet om over naar huis te schrijven. Ik hoop dan ook van harte dat mijn moeder dit tekstje niet onder ogen krijgt.
In het voordeel van Exit On The Left valt te zeggen dat de energie van hun plaatje afspat en dat ze in het brede genre van de crappy punk gerust bij de betere helft horen. Daar staat tegenover dat ze bij momenten te hard hun best doen. Het is leuk om nummers te versieren met toefjes electronica en samples van filmdialogen maar dit gebeurt te vaak op deze EP. Niet dat het materiaal verlengen tot het volwaardige dikke half uur meteen de oplossing zou zijn. Ook de teksten zijn soms huilen met een baseballpet op. Een flard als “experience has taught us well we can no longer hide ourselves / living like it was 1979” werkt enkel op de lachspieren afkomstig van een gezelschap dat de legendarische jaren tachtig niet eens bewust heeft meegemaakt.
Ik zal mijn conclusie niet te gemeen formuleren. Voor je het weet heb je tweehonderd emo’s aan het bleiten. Daarenboven had die schim mij op het hart gedrukt er iets moois van te maken. Als debuut mag Revenge Never Sleeps er zijn. Helaas bedoel ik met “er” eerder mijn platenkast dan mijn CD-speler. Afspraak op een podium ver van mijn bed?

God & garbage

2008-01-08T08:23:00.000+01:00

Zoals u ziet, valt er hier voorlopig niets te beleven. Alles wijst erop dat die situatie zich zal handhaven. Ik kan u voorlopig wel deze beginselverklaring meegeven:

Right on, Mitch!