zondag 7 augustus 2011

Everyone who uses me is a poet

(Een stukje over het optreden van the Sore Losers in Het Depot op woensdag 28 april jongstleden. Geschreven voor de Gouden Aapwedstrijd van Humo. Nooit meer iets van gehoord.)


Laat u vooral niets wijsmaken door Steve Stevaert, Willy Claes, Jos Geysen of Stijn Meuris: Limburg is niet het aards paradijs, niet het beloofde land en zeker niet de toekomst. Limburg is een achterlijke negorij, een verlaten woestenij.

Een gevaarlijke lap chaos waar slechts twee wegen doorheen lopen als etterende halsslagaders. Oude Romeins heirbanen. Waar ze elkaar kruisen staan vier mannen. Ze staren woest uit hun bloeddoorlopen ogen. Hun vuisten pijnlijk gebald. Ze hebben net om de beurt hun ziel aan Satan geschonken om zo doorleefd mogelijk de blues te spelen.

Zet twee stappen achteruit en buig uw hoofd voor the Sore Losers.

Limburg’s worst passeerden woensdag 27 april in Het Depot in Leuven. Een laatste plaspauze voor ze op de mallemolen van het festivalseizoen stappen. Als de zomer een tijd is om ongebreideld de liefde te bedrijven op honderd verschillende manieren met telkens dezelfde intensiteit, dan zijn the Lore Losers er zo klaar als een klontje voor.

De vorige keer dat ze in Het Depot stonden, openden ze voor the Van Jets. Deze keer kwam het publiek voor hen. Een publiek dat maling heeft aan genuanceerde genreclassificaties. Een publiek dat zich iets kan voorstellen bij een term als vossenstaartrock. Een publiek dat al meegaat sinds El Guapo Stuntteam maar geenszins is blijven stilstaan op de evolutionaire ladder.

Dit was bluesrock, Jim, maar niet gelijk wij dat kennen. De blues werd opgeblazen en rondgestrooid alsof het Dinseyland was. Was Het Depot de O.K. Coral, dan hebben de bandieten gewonnen. Mokerslag na mokerslag werd loeihard en loepzuiver uitgedeeld tot het publiek voor pampus in de touwen hing. Dat de dubbele Nelson Beyond Repair en Silver Seas het hardst aankwam, is logisch. Dat was ook al zo op de plaat.

Het moge duidelijk zijn: the Sore Losers zijn klaar voor het festivalseizoen. Nu nog hopen dat de programmatoren zo slim zijn hen niet op een hoofdpodium te droppen. Deze outlaws horen thuis in een schimmige tent waar het bier gastvrij is en de vrouwen goedkoop. Of omgekeerd.