Verfijnwoordjes

ze laat haar eigen met een voorwerp zeer
snel vooruit gaan ze springt van hoge bergen
ze maakt zich plat met een paspoort ze stoot
vocht uit aan de hand van sport irrigatie als

kunstmatige beïnvloeding van een trein ze
haalt het ijzer van onder de poten van een
paard vroeger was er een sfeertje nu niet meer
ze moet haar eigen identificeren als zij moet

plassen komt de reclame niet ook vrouwen
verdienen ontspanning en iets lekkers een
hamburger die aanlokkerig is zodat ze kan
zweven met de kleding die ze aanheeft

Angst, pijn, paniek & diarree

Het Leuvense indielabel Funtime Records bestaat tien jaar. In 2009 volgde de ene celebratie op de andere. De parel op de kroon en de kroon op het werk wordt een showcase in de club van de AB op vrijdag dertien november. Niemand minder dan Geert S. Simonis ging vrijdag ter voorbereiding babbelen met Funtime-oppperhoofd Johan Quinten, ook bekend als de man met de baard en de dreadlocks van JJ Records. Een korte versie van dit interview verschijnt volgende week in Veto, de Leuvense Pravda.

Neuzen

GSS: Wat zijn de hoogtepunten van tien jaar Funtime Records?
JQ: Ik vind het altijd leuk als een band doorgroeit naar iets mooier en iets groter. Wij werken heel vaak met eerste releases van een nog onbevangen band. Die hebben hoge verwachtingen maar zijn ook bereid er veel werk in te steken. Hoogtepunten benoemen vind ik moeilijk. Het is kiezen tussen mijn kindjes (lacht). Het is leuk om te merken hoe een band als Sedan Vault een weg heeft gevonden naar een breder publiek. Langs de andere kant is het ook leuk te merken dat bepaalde punk- en hardcorebands ondertussen een vaste waarde geworden zijn in de scene. Het leukste aan Funtime vind ik het gevoel dat alle neuzen in dezelfde richting staan. Een hechte, hardwerkende kliek.
GSS: Er wordt makkelijk gezegd dat Funtime een punklabel is maar jullie catalogus is veel breder dan dat. Wat is het meest atypische dat je ooit hebt uitgebracht?
JQ: We zijn inderdaad gestart vanuit punk en hardcore. Maar ik heb het zelf altijd heel breed gezien omdat ik zelf ook een brede muzieksmaak heb. Het is gevaarlijk jezelf te beperken tot smalle hokjes omdat er zoveel interessante dingen zijn. The Killbots zullen muzikaal gezien het minste in het referentiekader van Funtime passen. Zowel qua muziek als qua scene hebben die totaal geen uitstaans met punk en hardcore. Bands als Soon, Sedan Vault en Cornflames, die eigenlijk indierockbands zijn, hebben wel hun roots in punk en hardcore.
GSS: Zijn the Killbots nu officieel gestopt?
JQ: Ik ben daar zelf ook nog niet uit. Één van de zanger-gitaristen is gestopt. Ik denk dat het nog altijd in de fase van onbeslistheid zit. Ik heb hen zelf lang niet meer gezien. Een deel van de band is verhuisd naar Antwerpen en toestanden. Ik denk dat ze voorlopig gesplit zijn maar dat er hoop is.
GSS: Laat het ons hopen.
JQ: Ja, heel goede band. Shit happens zeker?

Downloaden

GSS: Op die tien jaar Funtime is de platenverkoop gekelderd door illegaal downloaden.
JQ: Toen wij begonnen zijn was dat ook al aan de gang. Als independent label hebben wij het voordeel dat wij te maken hebben met muziekliefhebbers. Die zijn toegewijd en volgen alles nauwgezet op. Anderzijds, hadden wij twintig jaar geleden de status – om een lelijk woord te gebruiken – gehad van nu, dan hadden we wellicht wel meer units verzet. Voorlopig hebben wij niet te klagen. Het is voor mij geen fulltime job dus ik ben niet gebonden aan het financiële aspect. Er moeten natuurlijk wel genoeg inkomsten zijn om te kunnen werken met nieuwe bands. Ik denk wel dat het illegale downloaden ook zijn gevolgen heeft voor kleinere labels. Twaalf tot veertien jaar geleden ging er van een CD gemakkelijker drieduizend stuks over de toonbank. Waar het er nu vijftienhonderd à tweeduizend zijn van een gelijkaardige band. Wij houden onze releases goedkoop zodat je eigenlijk op iTunes evenveel betaalt als hier in de winkel. Wij hebben geen releases die in de winkel achttien of negentien euro kosten. Veel van onze releases worden ook verkocht via iTunes maar dat is verwaarloosbaar. Als kids de keuze hebben tussen twintig illegale downloadlinks, waarom zouden ze dat dan via iTunes kopen? Kids die nu opgroeien, zijn natuurlijk vertrouwd met muziek op de computer zetten. Er is in Frankrijk een voorstel om illegale downloaders te bestraffen. Dat zou moeten gebeuren via de operatoren zoals Telenet. Die zouden dan een controlesysteem moeten opzetten en hun abonnees die illegaal downloaden blokkeren. Maar ik kan mij moeilijk inbeelden dat een commercieel bedrijf zijn eigen abonnees gaat afsluiten. Plus: wie gaat dat weer controleren? Ik denk persoonlijk dat er niet echt veel aan te doen is. Er is een mentaliteitsverandering nodig maar iedereen weet hoe moeilijk dat is voor dingen die veel belangrijker zijn dan muziek. Jongeren zijn het referentiekader van een CD of een vinylplaat kwijt, muziek hoort bij de computer. Het is dweilen met de kraan open. De enige mogelijkheid is internet platleggen (lacht). Dat lijkt me een zeer onrealistisch gegeven. Ik begrijp de frustraties bij artiesten. Het is een belangrijke inkomensbron die verloren gaat. Niet voor niets doen artiesten tegenwoordig drie maal per jaar een bepaald land aan. Vroeger was je al blij als je die één keer aan het werk kon zien, vaak dan nog op een festival. Nu doen ze in het voorjaar de clubs, ’s zomers de festivals en in het najaar nog eens de clubs. Mensen die van hun muziek leven, moeten het verlies aan platenverkoop ergens goedmaken.
GSS: uit acties als Ram Sabam of No Songs No Fun blijkt bovendien dat de muziekindustrie langs alle kanten wordt aangevallen of in vraag gesteld.
JQ: Ram Sabam was een apart gegeven. Ik ben voor auteursrechten maar niet voor de manier waarop Sabam ermee omgaat. Ik vind Sabam als auteursrechtenvereniging veel te ondoorzichtig en vaag. Concurrentie zou niet slecht zijn, andere auteursrechtenverenigingen op de markt.

Schenen

GSS: Ik heb ook vrolijker vragen. Je bent zelf de frontman van twee groepen, PN en Homer. Zing je enkel of speel je ook een instrument?
JQ: Ik kan jammer genoeg geen instrument bespelen. Zanglijnen en teksten doe ik wel.
GSS: Gebruik je een ander aanpak qua teksten voor de twee groepen?
JQ: Het loopt soms wat dooreen. Aanvankelijk hadden wij bij PN redelijk wat maatschappijkritische teksten. Maar we zijn zowel geëvolueerd naar meer… Ja, “poëtisch” is een groot woord, ik zou mezelf geen dichter durven noemen. Het is gewoon persoonlijker en abstracter geworden. Homer vertrekt dan meestal vanuit een irritatie om wat er gebeurt in het brede geheel van de wereld. Ik ben wel nooit echt een preker geweest, ik hoef mijn visie niet aan iemand op te dringen. Ik probeer die maatschappijkritische teksten meer vanuit een persoonlijk oogpunt te schrijven. Ik vind het leuker als de tekst inspireert om zelf na te denken in plaats van Rage Against The Machine-gewijs dogma’s in de mensen hun gezicht te smijten.
GSS: In beide groepen speel je met je broer Bert Quinten. In de rock & roll-geschiedenis is dat zowat het klassieke patroon om ruzie te maken.
JQ: Dat valt goed mee. Wij kunnen heel goed tegen elkaar zeggen dat iets rommel is. Wij zijn totaal niet snel op de tenen getrapt. Ik denk dat er voordelen zitten aan met een familielid in een band spelen. Het is moeilijker om tegen een vriend te zeggen: “Die rif is waardeloos.” Terwijl er bij broers meestal al van kleins af aan een traditie is van tegen de schenen schoppen. Bij ons zorgt het dus niet voor problemen, het is eerder constructief.
GSS: PN heb ik nog maar één keer gezien maar Homer vaker. Daarbij valt op dat jullie vaak spelen voor een publiek dat een stuk jonger is dan jullie zelf. Zijn jullie de enige groep van jullie generatie die nog bestaat of hoe komt dat?
JQ: Er zijn wel bands die nog bestaan maar die zijn minder actief. Punkrock heeft op zich natuurlijk wel een publiek van jongeren. Wat we nu met PN doen, is misschien te eclectisch om een groot jong publiek aan te spreken. Jongeren hebben graag duidelijke categorieën en zijn vaak heel erg bedreven in één bepaalde scene. Ik denk soms wel eens: hm, het zou bijna mijn zoon kunnen zijn. Met Homer spreken we steeds nieuwer generaties aan, jonge kids van veertien-vijftien jaar. Het is geen bewust keuze dus ik stoor me er ook niet aan. Het cliché zegt dat het ons ook jong houdt.
GSS: Ik merk ook dat je een groot moreel gezag hebt, een soort godfather van de Leuvense punk scene.
JQ: Ze gebruiken dat soms maar ik hoor dat zelf niet graag (lacht). Ik ben niet zo voor het leaders and followers-principe. Het komt natuurlijk ook omdat ik al jaren actief ben en al veel ervaring heb. Ik ben op verschillende vlakken actief: het label, de bands, concerten organiseren. Ik hoor soms van mensen dat ze het leuk vinden dat ik er nog altijd zo passioneel mee bezig ben. Ik probeer mensen die daar om vragen ook altijd wel te helpen.
GSS: Volgende week gaat Homer op tour in Italië.
JQ: Met jonge kids (lacht)!
GSS: Ik vraag me vaak af hoe ik me dat moet voorstellen. Spelen voor halflege cafés? Een veredelde vakantie?
JQ: Valt wel mee. Het hangt er vanaf hoe je het aanpakt natuurlijk. Met Homer hebben we twee keer getourd in Portugal, in het voorprogramma van een Portugese band. We spelen dan natuurlijk niet in de plaatselijke AB maar meestal is er wel een opkomst van honderd à honderdvijftig mensen. Het is natuurlijk voor een stuk ook vakantie want muziek is ons beroep niet. Puur economisch bekeken is dat een break even-operatie. Om in zo’n landen iets meer op te bouwen, moet je er regelmatig terug gaan spelen. Wat niet zo makkelijk is, zeker niet als je al wat ouder bent. Touren is op zich een heel arbeidsintensieve bezigheid. Bands als Rentokill zijn ondertussen doorgegroeid naar een grotere status maar die touren vijf maanden per jaar. Wat nefast is voor het beroepsleven. Dat is een keuze die je als band moet maken.

Kinderen

GSS: Je zegt dat jullie op tour niet in de plaatselijke AB spelen maar binnenkort is er wel een Funtime Labelnight in de enige, echte AB. Is dat een vorm van erkenning door het establishment, om maar eens een vuil woord te gebruiken?
JQ: Ja. De laatste jaren zijn we met Funtime wel uit het vakje van punk en hardcore gebroken met bands als Soon en Sedan Vault. Maar ook door veel promo te maken en hard te werken. Dan merk je ook dat zalen als Trix, de Muziekodroom of de Nijdrop dat opmerken en om initiatieven ondersteunen. De AB is voor mij persoonlijk toch wel de rocktempel van België. Dat zij geïnteresseerd zijn, betekent voor mij wel veel.
GSS: Ik was heel verrast toen ik hoorde dat je vier kinderen hebt. Weten ze wat papa doet?
JQ: Ze weten het maar niet om te zeggen dat ze er wild enthousiast over zijn. Mijn oudste dochter is ondertussen elf en gaat volgend jaar naar het middelbaar. Zij luistert wel naar punkrock maar dan heb ik het over Nailpin en Fall Out Boy. Ze is verder meer bezig met Lady Gaga, Kate Perry en aanverwanten.
GSS: Dat mag van jou?
JQ: Natuurlijk. Ik ga haar zeker niks opdringen want dan gaat ze zich daartegen verzetten. Mijn kinderen zijn totaal niet gechoqueerd als ze metal of hardcore horen. Ze zijn dat gewend. Ze zien schreeuwen niet als iets evil. Als je sommige kleine kinderen death metal zou laten horen, zouden ze bang worden. Mijn kinderen denken gewoon: er is weer iemand aan het schreeuwen (lacht). Mijn jongste dochter zei gisteren nog: “Ga je je stem weer kapot schreeuwen volgende week?”
GSS: Gaat je dat doen?
JQ: Nee, dat zou een worst case scenario zijn.
GSS: Het valt wel op dat je na een optreden er fysiek helemaal doorheen zit.
JQ: Het eerste half uur na een optreden is altijd total breakdown. Dan ben ik kapot. Ik smijt mij ook wel volledig. Op het podium bestaat er niks anders dan de muziek. Het is bijna therapeutisch: alles eruit smijten. Ik ben dan achteraf wel even leeg maar ook weer opgeladen door de adrenaline. Als we ’s nachts nog een behoorlijk stuk moeten rijden, ben ik altijd de chauffeur. Mijn vrouw vraag soms of dat niet gevaarlijk is maar na een concert ben ik altijd zo opgeladen dat ik onmogelijk in slaap kan vallen.

Op ware liefde & valse haat

De laatste Belg is de Vlaming die het masker draagt van een Waal. De voorlaatste Belg is de Waal die het masker draagt van een Vlaming. Of was het nu helemaal omgekeerd? Dat hangt af van de uitslag van het duel tussen de twee laatste Belgen. Duelleren met maskers of met open vizier? Met degens of worden de pistolen geladen? Maakt een Brusselaar kans op een finaleplaats? Sterft de voorlaatste Belg met spijt in het hart? Sterft de laatste Belg in eenzaamheid? Maken de maskers de dood draaglijk of maakt de dood de maskers draaglijk?

Legends of lenin

Afgelopen juni schreef het toppy poppy indiegroepje Team William een wedstrijd uit. De prijs: een exclusief optreden van hen bij uw thuis. Waaruit bestond de wedstrijd? Gewoon de heren van het Team ervan overtuigen dat jij dat huisbezoek het meest verdiend. Uiteraard deed uw Geert Simonis mee met hart en ziel. Hij heeft niet gewonnen. Hieronder leest u zijn inzending.

Liefste Team William,

Ik heb een optreden van Team William op mijn kot meer nodig dan de Dalai Lama een nieuwe imagoconsulent, dan de staat Israël een lading carnavalsneuzen. Het zit zo ik deel mijn kot, dat gelegen is in een van de rustigere delen van de edele stede Leuven - met vijf studenten en één niet-studente.Alle zes hebben ze nood aan een stevig shot rock & roll in hun leven.

Mijn rechterbuurmeisje bijvoorbeeld is nauwelijks achttien jaar en studeert haar eerste jaar hoger onderwijs.Dat doet ze met veel enthousiasme, ambitie en bovenal veel stress. She needs to chill the fuck out. Ik vermoed dat Team William daar een cruciale rol in kan spelen. Neen, ik weet dat Team William daar een cruciale rol in kan spelen.

Mijn linkerbuurjongen is geen kersverse student meer maar eerder het uitgebluste type.Hij doet niet veel anders dan rondhangen, bier drinken en voetbal kijken. Nu heb ik niets tegen bier drinken en rondhangen maar er moet toch meer zijn in het leven van een mens.Ik heb wel iets tegen voetbal maar daar wil ik jullie verder niet mee lastigvallen.De jongen heeft kortom wat meer actie nodig in zijn dagdagelijkse existentie. Ik vermoed dat Team William daar een cruciale rol in kan spelen. Neen, ik weet dat Team William daar een cruciale rol in kan spelen.

Mijn onderbuurmeisje is the man who wasn't there maar dan in een vrouwelijke versie. Zij is er zo goed als nooit omdat ze constant in Brussel zit, ooit de hoofdstad van het mythische rijk België. Enerzijds studeert ze daar, anderzijds studeert haar lief daar, bovendien zit haar lief daar wel op kot. Bovenal vibreert Brussel van dat ene kostbare goedje dat in Leuven zo intens gemist wordt: rock & roll. Als de Leuvense arm even kunnen afbinden en de Leuvense bloedbaan kunnen injecteren met een portie rock & roll zo zuiver als jachtsneeuw, dan zal mijn onderbuurmeisje haar dwaling snel inzien en terugkeren naar ons kot waar ze zo hard gemist wordt. Ik vermoed dat Team William daar een cruciale rol in kan spelen. Neen, ik weet dat Team William daar een cruciale rol in kan spelen.

De twee overige studenten op kot vormen een koppel en delen een dubbele kamer. Die dubbele kamer is best wel mooi en ruim maar toch maken ze geregeld ruzie. Vooral omdat beiden met hun thesis bezig zijn waardoor de stress en de gemoederen soms hoog oplopen. Muziek verzacht de zeden en kan deze minnaars, die van elkaar weggroeien, terug samen brengen.Ik vermoed dat Team William daar een cruciale rol in kan spelen. Neen, ik weet dat Team William daar een cruciale rol in kan spelen.

Dan hebben we nog de niet-studente die het gelijkvloers bewoont.We kennen haar eigenlijk niet zo goed want we zien haar niet zo vaak en de communicatie is minimaal. Naar 't schijnt zit zij niet goed in haar vel en ze jogt meer dan gezond kan worden geacht. Om haar dichter bij de groep te brengen zou een optreden gevolgd door een kotfeestje echt wel goed werk kunnen leveren. Ik vermoed dat Team William daar een cruciale rol in kan spelen. Neen, ik weet dat Team William daar een cruciale rol in kan spelen.

Jullie merken hopelijk dat mijn redenen om Team William naar mijn kot te lokken geheel altruïstisch zijn. Het heeft helemaal niets te maken met het feit dat jullie geweldige optreden aan 't Stuk afgelopen oktober mij heeft weggeblazen. Vandaar deze laatste smeekbede: kom alsjullieblieft bij ons op kot optreden. Gaarne had ik deze woorden kracht bijgezet door een kort maar krachtig YouTubefilmpje te draaien. Helaas is mijn camera drie uur geleden gepikt door een Poolse Jood met lang haar en een bokshandschoen. Duidelijk een geval van overmacht. Vergeef me.

Ik ben niet waardig dat jullie tot mij komen maar spreek en ik zal gezond worden.

Keep on rockin' in the free world!

Geert Simonis

(Maar jullie mogen Geert zeggen.)

Als ik mij niet vergis, is het huisbezoek van Team William gewonnen door iemand die enkele nummers van hen had uitgekleed tot er enkel een piano en een stem overbleven. Zo kan ik het ook!

Wie beantwoordt de lokroep van de wilde koffie?

Short on cash en tot boven de oren vervuld van muzikale zendingsdrang stel ik wel eens mixtapes samen om cadeau te doen homines sapientes sapientes die ik wel mag. Ik zeg “mixtape” maar eigenlijk zijn de nummers helemaal niet gemixt, gewoon achter elkaar geplakt. Ik zeg “mixtape” maar eigenlijk zijn de nummers gewoon op CD gekwakt. Ergens is een vinylpurist een brandstapel aan het bouwen met mijn naam op.

De compilatie waar ik het hier over zal hebben, draagt de titel WWPPD?, short for What Would Pieter Petit Do?. De genaamde Petit kent u allen als de zelfverklaarde CLO en CCO van Kickass Records. Geen idee wat hij daar mee bedoelt maar het bekt wel lekker. WWPPD? was een geschenk van mij voor zijn vierentwintigste verjaardag in mei 2008.

Los van de knipoog naar WWHRD? zit in WWPPD? nog een diepere betekenis. Ik geef in het artwork zelf het antwoord “PPWDIH!”, short for Pieter Petit Would Do It Himself! Petit is immers een groot fan van DIY en alles wat daar naar riekt. Dus vulde ik het artwork met een alfabetische lijst artiesten en een alfabetische lijst titels. Aan Petit om uitvoerders en nummers aan elkaar te koppelen in een juiste volgorde. Achteraf door mij te quoteren op twintig punten. Ik volgde toentertijd de lerarenopleiding en daar zijn een paar dingen van blijven plakken.

01. Frank Zappa & The Mothers Of Invention – What’s The Ugliest Part Of Your Body?. Picture Guy Mortier als hippie begeleid door de twaalf apostelen die als ontbijt Duvel in de cornflakes gieten. Een doo-woppastiche die enkele antwoorden formuleert op de existentiële vraag bij uitstek. Wat Petit zijn lelijkste lichaamsdeel is, vertel ik u wel een andere keer. (Klik!)

02. John Cale – Heartbreak Hotel. Een Welshman met een voorliefde voor noise zet the King tegen de muur twee jaar voor die er effectief het bijltje bij neerlegt. John zat ooit in the Velvet Underground. Onthoud die naam, hij gaat nog van pas komen. (Klik!)

03. Tom Waits – Frank’s Wild Years. Vergeet Shrek 2, vergeet uw naam en uw adres, vergeet dat ik nog schulden heb bij uw ouders. Onthoud enkel dit oeroud verhaal over Frank, zijn zagende misses, die een goede bloody mary in elkaar kan draaien en haar chihuahua Carlos, die een huidziekte heeft. (Klik!)

04. Peter, Paul & Mary – Don’t Think Twice It’s Allright. Peter, Paul & Mary zijn voor Bob Dylan wat Blink 182 is voor the Ramones. Ik ben werkelijk de koning van de analogie. Voor alle duidelijkheid: Don't Think Twice It's Allright is geschreven door Dylan. Ik dacht altijd dat het betekende Denk Geen Twee Maal Dat Het In Orde Is. Blijkt het eigenlijk iets als Denk Er Geen Twee Keer Over Na: Het Is In Orde te moeten zijn. De Engelsche tale is wondersoet. (Klik!)

05. Cat Power – (I Can’t Get No) Satisfaction. Onherkenbare akoestische versie van de meest afgezaagde Stonesklassieker. De cover is ondertussen zelf al een soort cliché bij hippe indiejongeren. Cat Power heeft naar het schijnt een drankprobleem. Ik vind haar direct een stuk sympathieker. (Klik!)

06. Nancy Sinatra & Lee Hazlewood – Some Velvet Morning. De dochter van Ol' Blue Eyes doet iets mooi met een cynische cowboy. Hij had eerder al These Boots Are Made For Walkin' voor haar geschreven. Nancy zou op rijpere leeftijd naakt gaan voor Playboy. Lee is vorig jaar gestorven. Boots is in de handen van Jessica Simpson gevallen. Some Velvet Morning blijft zweven in ongrijpbare pracht. (Klik!)

07. The Modern Lovers – Roadrunner. Fanatieke fans van the Velvet Underground - ik zei toch dat die naam nog van pas ging komen - vinden het warm water uit met slechts twee akkoorden. Kent u veel nummers met als eerste regel "One two three four five six"? The Sex Pistols hebben dit nog gecoverd. Sterker nog ze hebben het gespeeld in Lokeren of all places. Frontman Jonathan Richman ging later - horresco referens - akoestisch en dook op in There's Something About Mary. Cameron Diaz kan mij krijgen als ze haar best doet. (Klik!)

08. The Velvet Underground – The Murder Mystery. Weer die naam! U mag hen ook the Velvets noemen, als u het lief vraagt. Hun eerste LP, die met de banaan, is de heilige graal van de popmuziek. Dit was zowat hun laatste experimentele nummer. Meerdere stemmen boksen links en rechts tegen elkaar op en niemand wint. Iedereen knock-out. Geen idee wie er vermoord werd of door wie.

09. dEUS – The Architect. Beetje voor de hand liggende keuze voornamelijk om ’t CD-tje vol te krijgen. Mauro Pawlowski kan mij krijgen als ik mijn best doe. Nederig zal ik mij aan zijn voeten leggen om zijn bevelen af te wachten. Naakt spek bakken is levensgevaarlijk. Ik heb het uit goede bron. (Klik!)

10. Captain Beefheart & The Magic Band – Dachau Blues. De enige artiest die meer genamedropt dan beluisterd wordt. Blues is het muziekgenre waar het allemaal mee begonnen is. Dachau was een concentratiekamp net buiten München. Als de Holocaust echt gebeurd was, zou ik die zeker niet ontkennen. Vraag maar aan my main man Bartje De Wever. Historici onder elkaar, dat geeft immer vuurwerk.

11. La Muerte – Wild Thing. Geheimzinnig Belgisch combo neemt een afgezaagde classic en dompelt hem onder in een badkuip cyanide en feedback. Zo goed als nieuw!

12. Kyuss – Thong Song. Niet te verwarren met het gelijknamige nummer van Sisqó. Dit is half op het lijf van Petit geschreven en half niet. "My hair is real long / No brains all groin / No shoes just thongs / I hate slow songs." Ik verzeker u dat ik petit nog nooit op lang haar heb kunnen betrappen. Wij gaan nogthans way back. (Klik!)

13. Peeping Tom – Not Alone (Dan The Automator Redux). Peeping Tom is een Australische stonerband. Dit is echter een andere Peeping Tom:e en project rond Mike "Workaholic" Patton. De Redux bestaat eruit dat Dan The Automator een portie gitaren met de deur in huis laat vallen. (Klik! De clip is het origineel.)

14. The Roots - !!!!!!!. De vetstrakke hiphopgroep uit Philadelphia aapt een halve minuut Bad Brains en Minor Threat na. Iedereen heeft een hobby nodig.

15. The Detroit Cobras – Hot Dog (Watch Me Eat). Raad zelf maar waar ze vandaan komen. Dit garagegezelschap speelt meestal covers van vergeten soulnummers. Dit was hun eerste eigen compositie. Frontmokkel Rachel Nagy werkte in een vorig leven in een stripclub en een slachthuis. Een hotdog is een snack bestaande uit een broodje, een worstje, een lading zuurkool en saus naar keuze. Mayonaise bestaat voor vijfentachtig procent uit vet.

16. The Renegades – Charge!. Surfrock die zichzelf Ennio Moricone waant en plat op zijn bakkes gaat terwijl op de achtergrond de cavalerie chargeert. Als ik ooit mijn zombiewestern anno Leuven Vlaams draai, vraag ik the Renegades voor de soundtrack. Geproduceerd door de legendarische ritselaar Kim Fowley.

17. Kraftwerk – Showroom Dummies. Toepasselijk want stiekem is Petit ook maar een aandachtshoer zoals wij allemaal. Ik ga er voor het gemak maar van uit dat u weet dat Kraftwerk voor de synthesizer hetzelfde betekende als Jimi Hendrix voor de gitaar. Alleen is er nooit iemand van Kraftwerk gestikt in zijn kots. Neen, de heren houden meer van wielersport enzo. (Klik!)

18 Ben Frost – We Love You Michael Gira. Een klein nummertje om Petit te pesten en te testen. Wij zagen Ben Frost vorig jaar te Stuk. De brave man had zes lokale gitaristen op een rij gezet en bewerkte hun improvisaties met de laptop. De geluidsbrij die daaruit voortkwam heeft Petit na een half uur weggejaagd. Nog een kwartier later ben ik hem gevolgd. Onder de zes gitaristen was ondermeer die kerel met zijn raar haar van Soon en Confuse The Cat. Michael Gira was vroeg noisemeester bij Swans, tegenwoordig doet hij het - horresco referens - akoestisch.

19. Lou Reed – Dirty Blvd. Nog iemand uit the Velvet Underground – ik zei toch dat die naam nog van pas ging komen. Aangevuurd door dit nummer zette Nonkel Lou met de plaat New York de tweede helf van zijn solocarrière vrolijk in gang. "Your poor huddled masses, let's club 'em to death / and get it over with and just dump 'em on the boulevard." U gelooft vast wel dat het leven in New York geen pretje moet zijn. (Klik!)

20. Frank Zappa & The Mothers Of Invention – What’s The Ugliest Part Of Your Body? (Reprise). Als we eindigen waar we begonnen, is de cirkel rond. Het lelijkste lichaamsdeel van Petit is zijn rechterknie. Maar hij heeft wel mooie oorlellen. Ik droom er al lang van die op te vrolijken met wat oorbellen. Hij wil niet. De conservatieve lul. (Klik!)

Dat was dus de juiste oplossing van Petit zijn huiswerk. Alleen heeft hij zijn huiswerk nooit afgegeven, de tamzak. Dat wordt wederom een dikke tweede zit. Als u mij nu wil excuseren, ik moet iemand een portie clandestiene modder in de nek smijten. Wie is er hier therapiedoof?